züvzüvzüv

bir şişenin içine koyup adının yazdığı kağıdı;
attım denize.
belki yürüdüğün bir kıyıda ayaklarına çarpar;merak edip açarsın,
adını görüp mutlu olursun diye.
ya da belki okumadan tekrar denize yollarsın;
benim bu hiç bitmeyen,ama manasız umudumu kırarsın diye..
gerçekleri görebiliyorken bile insan umutla dolabiliyor bazen .
hatta bazen bırak istediklerini söylemeyi,onları yazamıyor bile.
ama gözlere bu kadar yüklenmek de haksızlık gibi geliyor bana.
el titremesi,alın terlemesi,salak cümleler:)
bunları kontrol edemezken,sadece gözlerden meramını anlatmalarını dilemek çok safça sanki.
her gün uykuya dalarken adınla dalmak,
her sabah uyanırken rüyaların etkisinde uyanmak..
eğer gün sadece uyumak ve uyanmaktan ibaret olsaydı gerçekten çok mutlu bi hayatım olduğunu düşünürdüm.
çünkü hep seninle,ve hep benim istediğim şekilde gelişmiş olurdu..
belki konuşabilsem,gerçeklerle yüzleşip;
acı ama normal hayata devam edebilicem.
ama korktuğumdan mıdır nedir, bir türlü açamıyorum aklımın ve kalbimin bohçasını.
kalıyolar içimde,büyüyolar..
belki daha tehlikeli,belki daha sağlıklı oluyolar kestiremiyorum.
çünkü uzun zamandır gülmediğim kadar gülüyorum,zevk almadığım kadar zevk alıyorum hayattan.
belki bunu kaybetmek istemiyorum,
belki de "rüyalarımı"...
rüyalarımı kaybedersem ne olacağını biliyorum,
kapkara,soğuk,saçma,bulanık günler..
en çok da rüyaları kaybetmek koyar..
henüz ayırdına varabiliyorken rüya ve gerçeklerin,
hangisinin rüya,hangisinin gerçek olduğuna alıştırmam gerek belki de kendimi.
ben yine de rüyalarımı seviyorum,
yine de onlar sayesinde günün büyük çoğunluğunu mutlu geçirebiliyorum.
uyanmamak mı lazım acaba bu rüyadan..

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı