vidirikzivimivi

kendimden kopya çekmeye başladım artık,

ne yaşamıştım ben,ne hissetmiştim diye soruyorum kendime.

bu boşluğu açıklamaya çalışıyorum kendime..

oysa ne güzel oturuyordun sen orda,sana bakarken hiç böyle hırsızlık yapacağımı düşünmemiştim.

sokak lambasının ışığından,yere düşen damlalar gibi akıyordu sözcükler içimden.

pıtır pıtır,yere düşüp daha da çoğalıyorlardı.

gökyüzünün kaynağı gibi,

o tarif edilemez renkle ışıldıyordun orda.

bense;

susamış,yağmur damlalarını içmeye çalışan kedi gibi

yarı ürkek,yarı meraklı sana bakıyordum.

fırsatım olsa,korkmasam gelip sürtünecektim ayaklarına..

ürkek ürkek bakıp,ta gözlerinin içine,

bi lokma aşk dileyecektim.

nankörlük de etmezdim ha..

alır o bi lokmamı,çekilirdim yine kendi köşeme.

gülümserdin belki o zaman,

bak işte o zaman,sana değil de verdiğin lokmaya ihanet edip,

daha çok sırnaşırdım belki..

daha çok ver o aşktan diye.

daha çok,daha çok, daha çok..

yetinemezdim eminim,

en çoğunu almadan,yetinemezdim..

ama gidemezdim de başkasına,

lokma değil,whiskas lar açsalar önüme kutu kutu,

gidemezdim:)

o tepelerin ardında bana gülümsedin ya peri kızı,

o günden beri ben hep senin lokmalarına hasretim.

ama işte peri kızısın,

acımasız olmalısın.

o gülüşünü bi kere gösterdikten sonra,

arkana bakmamalı,başka masallar istemelisin ki,

en güzel masalların kahramanı olasın.

boşluk içinde saçma saçma,

sağa sola çarparken,

en anlamlı bir kaç saatimin sahibi olman ise,

seni en güzel masalların en güzel prensesi yapıyor.

bişey var,

sana miyavlama fırsatı bulamasam da,

beni çok uzaklara götürdüklerinde,

eminim ki sen sana miyavladığımı biliyor olacaksın,

eminim ki;

birileri keşke bi kap süt koysaydın önüne,

o sana miyavlıyodu diyecek:)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı