aydınlık rüyalar,karanlık günler

bi garip rüya gibi hayat.bazen korkunçlu,bazen gülmeceli.fonda çalan bi kesmeşeker kasedi sanki."içinde içindekiler vardır"gibi. hüzünlenmeye başlarken,gülümseten,sonra tekrar hüzünlendiren bi fon müziği demeti var sanki. sevmeye çabalarken bişeyleri,birilerini;hep bi çıkmazlar silsilesi. yoluna ne kadar koymaya çalışsan da,ucu çuvalın dışında kalan giysiler belki de. tekrar tekrar denediğin,üstüne bir türlü oturmayan ama çok beğendiğin kıyafetler gibi. bir adamın ölmeden gördüğü son rüya gibi sanki bazı kısımları. gözlerini kapadığında hayatının çok güzel geçtiğini düşünmesine yol açan,gözlerini açtığğında ise;aslında hayatının nasıl geçmesini istediğini düşlemiş olduğunu fark eden,ölen bir adamın son rüyası gibi. gerçeklerinin üzerine çok sağlam yapılandırılmış,gerçekleriniyse en derinlere gömmüş,ufak bi kandırmaca gibi. en derindeki gerçeğini "yalnızlığı" çok iyi gizlemeyi başarmış tuhaf bir oyun. hep o yalnızlığınla karşılaştığında,çok da samimi olmadığın bi tan...

yaklaşık 9 sene önceydi.. istanbula yeni gelmiş,neyin ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. her şey çok ama çok farklı geliyordu. ışıklar,sokaklar... şimdi huzurla yürüdüğüm sokağım bile bana korkutucu geliyordu. neyin nereden geleceğini bilemiyordum,bekliyordum yaklaşık 9 sene önceydi.. günün birinde okuluma gitmeye karar vermiş,tramvaya binmiştim. neyin nereden geleceğini bilemiyordum.. indiğimde onu görmüştüm. anlatamıyorum ki o anı; ne ona, ne kendime. tam karşımdan geliyordu.. bişey oldu bana o anda,9 sene sonra çıkmaya yüz tutacak bir ok belki fizikte bu kadar zaman geçirdiysem tek anlamı var şu anda benim için. o zaman-mekan makinesini ben yapacağım. bundan 9 sene önceye gidip,bir an bile kaçırmamak için. tutup dudaklarından,nefessiz kalıncaya dek öpmek için.