umut ve umutsuzluk çok farklı şeyler gibi görünürler değil mi?
ölmekte olan bir insanı düşünün..
ona umut sağlayan tek şey,aşık olduğu biri olmasıdır..
bu aşk,o insana yaşama gücü verir,güçlü olmasını sağlar,bişeylerle daha kolay başa çıkabilmesine yardımcı olur.
ama aynı umudun sağladığı şeyler,o insanı daha derin bir yalnızlığa da itebilir.
mesela;aşıktır ve yaşama gücünü almıştır,yaşamak istiyordur,
ama hayatının sona ereceğini de biliyordur.
e peki o insan şunu düşünmez mi?
evet birini seviyorum,ona çok aşığım ve onun için yaşamam gerekir..
işte kilit nokta bu belki de;
"onun için yaşamam gerekir".
e peki bu insanın,ya ben öldükten sonra ne olacak diye düşünme şansı yok mudur?
vardır mutlaka,ölüme yakın olan her insan bunu düşünür tahminimce..
"ben ölünce ne olacak"
o çok aşık olduğun insanı düşünürsün,ben ölünce ona ne olacak?
nasıl bir hayatı olacak,beni hatırlayacak mı,yoksa çabucak unutup gidecek mi?
hayatı güzel mi geçecek,yoksa üzülecek mi?
işte bu ikilem,senin kendi kendine yarattığın umutları siler bir anda,umutsuzluğa çevirir.
çünkü o kadar önemsemişsindir ki;
yaşamanın umudun yüzünden olduğunu düşünürsün..
ama sen gittiğin zaman bir umudun kalmayacak..
yani umut ettiğin şeyler,aslında seni umutsuzluğa götüren şeyler olmuş..
çok fazla bi fark yokmuş demek ki umut ve umutsuzluk arasında.
ikisinde de gülebilirsin,ikisinde de ağlayabilirsin..
(yok,ben ölmüyorum.ya da ölümcül bir hastalığım yok,en azından şimdiye kadar yaptırdığım kontrollerde.sadece farklı bi bakış açısından bakmaya çalıştım)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı