aydınlık rüyalar,karanlık günler

çünkü... çünküsü yok,kafamın içinde filler şampiyonlar ligi finali oynuyor. ve ben de bazen kendimi dinleyip,ona göre bişeyler düşünebiliyorum. kendisiyle çelişen bi insandan daha tehlikeli bişey varsa o da;dünyayı kendi içinde yaşatıp, ona göre yaşayan insandır. ne zaman kendi içimde yaşayıp,kendimi dinlesem kendime karşıt görüşler sunuyorum sofraya. düşünmeden yedikten sonra, sabahları kusmak yine kendime kalıyor.

sana sunduğum her harf,ardından önüne kamyonlarca cümle dökme isteği uyandırıyor. yetmiyor çünkü söylediklerim hiç bir şekilde. yetmediğini hissediyorum ya da,sanki içimde sürekli bişeyler anlatmak isteyen ufak bi cin var. zıplayıp duruyor.ağzımdan dışarı paket paket mektuplar fırlatıyor. bi türlü yetiremiyorum,dinletemiyorum. eksik kalıyorum sanki bişeyler söylemeyince, zaten eksiğim ya.. neyse...