aydınlık rüyalar,karanlık günler

kediler gibi yeni cümleler. bi yandan yanaşıp hemen gitmeye meyilliler. iki okşasan sırtını,yangın varmış gibi kaçıyolar. hani huzur bulacaktık. yok kaçtı gitti işte yine.ellerin açık,dudakların büzülmüş kaldın ortada. pisi mi çıkacak yoksa içindekileri mi dökeceksin belli değil. muhattabı yok çünkü orda gitti bi yere yeni bişeyin kokusu mu geldi,senden mi sıkıldı yoksa kedi genleri gereği bişey  yokken nefret mi etti senden belli değil. toparlayamıyosun bi türlü, bahçenin her köşesine kaçışıp duruyolar. halbuki tutabilsen tüm sevgini elinden aktaracaksın, o da mrıl mırıl olacak sen onu severken ama bi eksiklik var ortada. ne olduğunu anlayamadığın harflerle de aran bozulmuş:) en kolay yaptığın şeylerden biri değil mi zaten. hiç bir şeyin sonsuza kadar sürmeyeceğini bilerek , her seferinde yeni,aslında o kadar da yeni olmayan şeyler denemeye çalışman öğretemedi mi sana hala. rüzgarları arkana alıp, senin cesaret edemediğin cümleleri ortaya çıkarmaya çalışırken ...

bişeyleri bok etmekte üstüme yok gerçekten.bazen fazla dürüst bazen fazla saf oluyorum. kendi içimdekileri çözmeden başka insanlarla iletişime geçmeye zorlandığımda oluyor hep bu. beceriksizim hayat konusunda biraz.bi taraflarından sıkıca tutmaya çalışmadığımda kaçıp gidiyo koşar adımlarla. hep kendimi anlamaya,hep hayatı anlamlandırmaya çalışıyorum da,çevremi ihmal ediyorum bu sürede de. güzel yürüyebileyim yolda düzgün gideyim derken,kenarda kalan çiçekleri ezmiş oluyorum. sevgi savurganlığım da iyidir,çok güzel harcıyorum bazen. ve genellikle bu harcamalarım güzelliği fark ettiğim zamanlara denk geliyor. aman daha iyi olsun derken nedense bir anda daha bok edebiliyorum. doğuştan gelen bi yetenek sanırım bu benimkisi. her şey bitince de yine harflerle kalıyorum. bi sağa alıp bi sola alı,yan yana koyup bişeyler dökmeye çalışıyorum ortaya. halbuki onları düzgün sıralayamadığım için zaten boka batıyo hayat. bi de üstüne,utanmazca bişeyler yazmaya çalışıyorum kendimi anlatabi...