aydınlık rüyalar,karanlık günler

http://www.youtube.com/watch?v=a4wNh0I3QUk&feature=related

ufacık,körpecik aşkım beni büyütüyor içimde. tam aksi olması gerekirken,o bakıyor bana. sebebini sorguluyorum,gözlerimde buluyorum. ayna karşısında belli ediyor kendini hemen. bakıyor bana tam karşıdan;"sen"diyor. sen büyüttün beni,sen güçlendirdin. sen sarıldın,bırakmadın en üşüdüğüm zamanlarda, sen korudun kolladın beni,korkular karşısında, sen tuttun ellerimden,gürül gürül akan sellere sen teslim etmedin, kendinden korudun beni, hiç sesini çıkarmadın,kendini dinlemedin. umutsuzluk sıkarken boğazımı; sen çıkardın beni göklere,sen nefes aldırdın. sen verdin ab-ı hayatı bana, titredin üstüme beni büyütürken. yaban otlarını temizledin etrafımdan. göz yaşınla büyüttün beni. sonsuz çayırların ortasında;bu kadar büyüyebilmemi sağladın. şimdi sıra bende. bu kez ben koruyacağım seni. aya uzanan dallarımla ben koruyacağım seni. ayın ışıklarını süzerek gözlerine göndereceğim rüyalarında;rüyalarını aydınlatacağım. köklerimi salıp toprağın en derinlerine;gülleri coşturacağım çevrende e...

gülmüştüm, neden gülüyorsun diye sormuştu. daha çok gülmüştüm. hep gülmek istemiştim. güzel bi yatakta,güzel rüyalarında kıpırdanan güzel gözlerle bakarak uyanmayı istemiştim. hep gülmek,onunla gülmek istemiştim. şimdi ne oldu peki? neden bu yazılı olmayan,düşmanlık kokan oyunun içinde debeleniyorum? ya da bunu sadece ben mi fark ediyorum? belki de sadece ben uyduruyorum. kafamda kuruyorum,ölçüyorum,biçiyorum.. tek bir sonuç çıkıyor,olmuyor. gülmeden yapamıyorum. kendi kendime konuşuyorum:) iyi ya,biraz daha kendimle konuşayım o zaman ben. beni zaten sadece ben anlayabiliyor. bir kaç yıl geçsin,belki o zaman yeniden kendimle konuşmak için başka bi bahane bulurum. gerçi o 10 yıl sonra gelmiş bi rüya olamaz ama. ya da rüyamda onun görürken,ona bişey olduğunu hissederken beni uyandırıp sesini duyuramaz ama. merhaba sayın kendim,işte yine birlikteyiz. hadi uyuyalım da açılmasın gözlerimiz.

tek tuşla yazdığım her şeyi silmem bana büyük umut veriyor gerçekten. hayat devam ediyor gibi sanki. yazıyorum yazıyorum,onlar benim tek yanlış hareketimle siliniyor. diyordum ki; neyse bişey demiyordum say sen onu:) içinde ne vinçler,ne yollar,ne çiçekler,ne 8 kollular,netimsahlar,ne güzel gülüşler vardı böyle oluyo hep;senle ilgili bişey düşünsem,aklıma her şey geliyo. her şey de kendini benimle beraber yerken bana bişey bırakmıyo.hep sessiz kalmak istiyorum,ama yapamıyorum:) bişey saplanmış kalbimin sağ tarafına. sıkıp duruyor beni.evet sağ dedim,anatomiyi de senden öğrenecek değilim. tamam kalbimin yerini sen öğretmiş olabilirsin.. neyse,ne diyodum; sanki bişey saplanmış gibi sağ tarafıma. kocaman gözleri var,ne zaman uyumaya çalışsam dürtüyor beni. ya da ne zaman kendimle kalmaya çalışsam hemen gözlerimin önüne geliyor gibi. belki de benim o zaten.. evet evet benim; kendi kendine denizler,kahvaltılar,uykular düşünen. benim;kendi kendine hayatın geri kalanını düşünen. e madem benim...

geceler sanki yeterince ağır değilmiş gibi,bir de yağmur yağmaya başladı tentemin üstüne. doldu doldu doldu tam ortası,ağırlaştı giderek. sonra sağından solundan akmaya başladı damlalar,beni yağmurdan korusun,anılardan korusun diye üstüme aldığım tentem ağlıyordu. ağlıyordu ve ağladıkça ağırlaşıyordu o da benim gibi. bi rüzgar esti,savruldu sağa sola,belki de kurtulabileceğini düşündü damlalarından,çırpındı.. beyhude.. daha da ağırlaştı,taşıyamaz oldu kendini. bıraktım kendi kendine,dolsun iyice,sonra patlasın kurtulsun diye. izledim uzaktan,damla damla,şırıl şırıl erimesini. erimek ne kelime,sanki şimşeklerden güç alırmışcasına daha kuvvetli olmaya başladı. arttı yaşları,daha çok dökerken,daha çok topladı üzerinde. nispet yapar gibi,ben senden daha güçlüyüm der gibi. öyleydi muhakkak,güçlüydü benden. benim iki ayağım kaldı üstünde durabilmek için,birde solmaya yüz tutmuş ufak umutlar,rüyalar. kendimi uyandırır oldum rüyalarımdan; uyandırdım ki; telefonum çalsın,rüya mı gerçek mi anlay...

mutlu olmayı dilemek büyük bi günahmış gibi sanki. beklemek daha büyük. sesini çıkarmayıp,içine kapattığında kendini; aptal oluyorsun,fırsatları değerlendiremeyen oluyorsun,alay ediliyorsun. kendini anlatmaya çalışma boşuna,anlamazlar. sevdirmeye de çalışma,sevemezler. kendi kendine yan, çürü, bit.

kafamın üstünde,belki de içinde bir bulutlar dönüyor. bildiğin kokulara sahipler,nefesi içime çektiğimde olmak istediğim yerlerde hissetiren kokular. bulutlar da dökemiyor yağmurlarını. kasılıp kalıyorlar,sıkıyorlar kendilerini ama içlerine akıyor,içlerini yakıyor ne varsa. aşağıda çocuklar varmış,rahatsız olmasın onlar,ıslanmasın,oyunlarına devam edebilsinler diye. ne güzel rüzgar gülleri,ne güzel salıncaklar,ne güzel tahterevalliler. dengeyi öğrenmeye çalışıyor çocuklar,ıslatıp bozmayalım hayallerini,geçip gidelim sevgili bulut. mevsimler de yavaş yavaş bana ayak uydurmaya başlıyor zaten. her zamanki "ben"e merhaba diyorlar. değişen bişey yok gibi. başka hikayeler yaşanmış sanki, bu kez biraz daha zorunda bırakılmış gitmek. neden her yolun ortasındaki polisler bana işaret yapıyor, neden hep beni başka yerlere yollamaya çalışıyorlar? ne var ki o yolun sonunda? buradan göründüğü kadarıyla ıslak bir karanlıktan başka bişey değil. ama neden hep beni o yollara sokmaya çalışıyor...