aydınlık rüyalar,karanlık günler

oysa ne kadar kolaydı nefes almak. gözlerini kapatıp,burnunu havaya dikip usul usul içine çekmek buz gibi havayı. boğazından aşağıya düşen buz parçalarını hissetmek. gözlerini kapatıp,bir nefeste.. ne kulağında merdivenlerde adım sesleri,ne de başka bir ses. duymaman,duymak istemediğin şeyleri duyduğunda düğümlenir balon balon gırtlağında o hayat dolu hava. nefes alamazsın,gözlerin kanlanmaya başlar.damarların şişer boğazında,sarmalar seni havayı aşağıya itmeye çalışırken,söylemek istediklerin çıkmaya çalışır ağzından burnundan. çıkamazlar. ne aşağıya iniş vardır,ne yukarıya çıkış tam boğazının ortasında düğüm. sanki koca bir elma yutmuşsun da, içindeki kurt "bu benim,vermem"der gibi çekiştiriyor dalından. ne kadar zor nefes almak gecelerde,üstelik sesler duyarken merdivenlerde bir aşağıya bir yukarıya. tutup, haykırmak istediğin kollar hareket halindeler. ne senden haberdar,ne sana açık. kelimelerin pençeleri var. zaman zaman,kan içinde bırakarak gırtlağınd...