bizdirivizzividik

hayatımı notlara almaya başladım artık,

o kadar bocalamadan sonra,belki unuturum diye.

insanın duygularını,kendine notlarla hatırlatması da değişikmiş.

elde kalan az duyguların kıymetini bilmek mi,

yoksa duygusuzluğa doğru koşar adım giderken,

bünyenin yardım çığlığı mı "bak ben burdayım" diye..

buluttan nem kapmak diye atasözümüz bile var,

ben niye kapmayacak mışım?

gerçi ben buluttan değil,bir gülücükten değiştiriyorum kendimi tümden.

aslında,benim anladığım,ya da anlamak istediğim gibi olmayan bir gülücükten bile değiştiriyorum kendimi tamamen.

sadece ufak bir mimikten,(benim için olmasa da,sahibi için anlamsız bir gülücükten) bir dünya yaratıyorum kendime

artık gözünün içine bakmaktan utandığım için,ufacık üçgenler içinden yakalamaya çalışıyorum gülücüğünü,

yakalayayım ki,kendime asılsız bir dünya yaratabileyim.

kaçırayım ki gözlerimi,canını sıkma sıkıntısından kurtulabileyim.

o kadar basit şeylerden mutlu oluyorum ki;sanki kendimle çelişmeye başlıyorum.

hani bana yetmeyecekti bazı şeyler,

hani hep daha fazlasını isteyecektim ben?..

e yetiyor ama,hemde düşündüğümün çok azı.

beraber geçirilen ufacık zaman bile bana yetiyorsa,o zaman sanırım kendimi sorgulamam gerekiyor.

"acaba ben ne istiyorum?" diye

gerçi çok iyi biliyorum ne istediğimi.

beraber saniyeler geçirmek,

o saniyelerde bir kaç kez dünyayı gezmek.

sonra birlikte bulutların üstüne çıkmak,

mavi küreye,dışardan beraber bakmak,

sonra o kapkara sonsuzlukta beraber ilerleyip,

yeni küreler belki üçgenler keşfetmek.

nasıl olsa üçgenlerden görebiliyorum ancak rahat ve çekinmeden.

sonra tekrar mavinin üzerine inip,

denizlerde beraber yüzmek,yunusları beraber sevmek,

kimsenin gitmediği yeni yerler bulup,

oraları hiç kimseye söylememek.

rüyalar ne güzel değil mi?:)