vittiri vit

ne yaptığını bilmeden çaresizce uçmak karanlıkta.
bir ışık hüzmesinin hayaliyle,duvarlara çarpa çarpa ilerlemek..
ışığı görünce salaklaşmak,saflaşmak,yetilerin kaybedilmesi..
acıklı bir durum gibi görünse de ,ışığın peşinden koşan ufak böcek için de durum aynı mı acaba?
o da "ne kadar salağım,acaba şu koca insanlar ne diyolardır benim bu manasız uçuşuma?" diye mi düşünüyodur,
yoksa ışığın;o karanlıkta,onun için ne kadar önemli olduğudan başka bir düşünce yokmudur kafasında..ya da anteninde..
peki ya ışığı gördüğünde,tüm gücüyle üstüne gidip,ona çarpması ve ardından yere düşmesi esnasında ne düşünüyordur acaba?
ya da bazen,cesaret edemeyip,sadece çevresinde uçuşu verdiğinde..
biz koca yaratıklar ""haha,salağa bak,nasıl da düştü çarpınca" diye dalga mı geçeriz,yoksa
"ışığa koşar pervane,bilmez yanacağını" diye şarkı mı yaparız?..
ya onun hissettikleri öyle değilse,ya sadece ışığın güzelliğinde büyülenip,salak salak uçuyorsa etrafında,ne yaptığını bilmeden.
ya da cesaretini toplayıp,son uçuşunu ona yapıyorsa,öleceğini bile bile..
aşk mıdır,hayatı asilleştiren,aşk mıdır hayatı komikleştiren
aşk mıdır,sevgiyle baktıran,salaklaştıran,
insanın kendi kendine dünya kurmasını sağlayanioraya sığınmasını sağlayan,o dünyanın içinde kendini yemesini sağlayan..
ne kadar dönerse dönsün ışığın etrafında,eninde sonunda cesaretini toplayıp çarpacak o ışığa,
ve belki de sonra döne döne hayatının en güzel,en acı düşüşünü yaşayacak,son kez..

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı