aydınlık rüyalar,karanlık günler

başının üzerindeki göğün hızlı çekim mi yavaş çekim mi oynatıldığını anlayamadan geçiyor günler. hava bulutlu bulutların arasından dönen dünyanın üzerinde bir çıkıp bir batan güneşi de görüyorsun, dans eder gibi,saklambaç oynar gibi bulutların arasında gezinen yıldızları da. karanlık çoğu zaman. ama perdeleri açmadığın için mi yoksa göğü kaplayan yüreğin yüzünden mi emin olamıyorsun. bu zamanları daha önce de yaşadın. ve yine yaşayacaksın eğer izin verirsen. böyle sürüyor çünkü senin hayatın. belki sen istiyorsun,belki de çok uyumsuzsun normal olarak adlandırılan ilişkilere. dönem dönem kendini gömmen gerekiyor belki de, toprakla dolması gerekiyor gözlerinin. ağzının içinde o taze hayat tadını hissetmen gerekiyor belki de. çürümüş topraktan,genzine kaçan önceki yaşamlardan nasıl bir taze hayat tadı alıyorsan artık? hiç bir zaman hayatı terazi kefesine koymadın. o öyle olduysa bu böyle olmalıydı demedin. hayat bu. asla aynı ağırlığı vermez kefelerine koydukların,bunun b...

bir süredir kelimeleri cebimde biriktiriyordum. doğru kombinasyonu ya da doğru zamanı bekliyordum belki. kafamda dönüp dolaşırlarken çok rahatsız etmiyor gibi geliyorlardı. illa ki zamanları gelir, kendiliklerinden çıkarlar diye düşünüyordum ortaya. öyle değilmiş. o kadar baskılamışlar ki hayatımı ve düşüncelerimi; ben yaşıyorum zannederken kopmuş gitmişim aslında. biriktirmemek gerekiyormuş. ya da belki yaşamamak bile gerekiyormuş. hayatındaki en önemli değerlerden birinin doğum gününü unutturuyorlarmış sana kafanda bu kadar birikince. ne kadar koptuğumu farkettiğimde geç olmuştu hayattan. ve beni sebepsiz seven insanları üzdüğümü düşününce daha çok koydu bana. “ben de kendimi öldürdüm mü acaba?” diye yazmışım günlerdir biriktirdiğim notların başına. ne kadar doğru olduğunu gördüm. birbirini tekrar ederek doğan günler birer ilüzyon mu? denizin kıyısında suya bakarken gördüğüm kendi yansımam mı, yoksa midyelerin içine sıkışmış bedenim mi? yol kenarlarında geceden kala...