yarım olmak zor

normalde nefes alırken içine çektiğin her oksijen atomunun seni rahatlatmaı gerekir.
böyle işler hayat.
her nefeste yeni tura başlar dolaşımın.
başlamalı.
kafandaki bi ton düşünce gitmeli içine girenleri tekrar dışarıya üflediğinde.
daha fazlasını getirmemeli aklının perdesine.
filmin yarısında çıkmak saçma belki,
ne olabileceğini tahmin etmeye çalışıp “aa bu kötü” demek.
sonunu beklemek gerek sanki.
yaşamaya devam etmek için çektiğin iki oksijen atomundan birisi eksikse,
o yaşamak değil de hayatın tekrarına girer.
ve o bi oksijenin ne kadar önemli olduğunu kavrarsın.
günlerce uyuyamamanın sebebini,
bünyenin daha fazla kaldıramadığında sızmanın sebebini,
gördüğün rüyalarda,
sanki bir tanesinin aklının damarlarında dolaşması yeterli değilmiş gibi
iki tanesini görmenin sebebini,
havanın yüzde yirmisinin sana yetmemesini.
aslında aldığın oranın yarısı olduğunu kavrarsın.
eksiksin çünkü,yarımsın.
ne aldığın hava yetiyor sana ne de gördüğün kar taneleri.
alamıyorsun çünkü.
insanın eksik yarısını bulmsaı çok zor.
bulduğunda,
kendi eleriyle kaybetmesi ise...
tüm sıkıntı bu heralde.
eksik kısmın,
kendini tamamlaması için,
benliğin karlar altında kalması.
öyle karlar ki,
dağların ardından görünen güneş bile ısıtamıyor.
çığ düşerken öyle duruyorsun ki,
burnundan kulaklarıından girdiğinde hissetmiyorsun bile.
özlemek böyle anlarda anlamını yitiriyor.
devam edebildiğin sürece özlersin.
ama aldığın her havanın yarısı eksikse,
yaşamak için debeleniyor olursun.
özlemek...
ne kadar yalın ve aciz bir kelime.
geçen 40 günde sakalının 40 teline birer birer düşen kar taneleri.
düz bir hayatın mutluluğu görmesinin ardından,
ellerindeki kum kalenin parçalanıp gitmesi.
cümle kurarken iki kere düşünmek gibi.
acaba hangisini o söylemişti derken hayatın kaçması.
yarını bulduğunda ....
yarını bulduğunda özlemlerini dile getirememek gibi.
binlerce yıldır insanların anlaşmak için kullandığı her hangi bir dilde
özleminin karşılığı olmaması gibi.
kendi yağmurlarında yıkanmak gibi.
yanaklarının  üzerinden geçen yolların soğuk soğuk üşümesi gibi.
ve yine;
kafanı pencereden çıkarıp nefes almaya çalışırken,
ciğerlerini dolduramaman gibi.
eksik çünkü.
tek şansın olan hayatın,
yarısını kullanabilmek...
yarım olmak zor.
çok zor.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı