nefessiz kalıyorum kendi dumanımın altında..
eksik parçamı tamamladığımı düşünüyordum oysa ki,
hala da düşünüyorum açıkçası..
ama kalbim,beynim,ben,ellerim gözlerim..
hepimiz bambaşka diyarlardayız çoğu zaman..
birbirimizden habersiz,öylece koşuyoruz sağa sola,yukarıya aşşağıya.
güzel bir gülümsemeyle güneşlerimiz doğarken,aynı gülümseme ay'ı da getiriyor kimi zaman beraberinde..
dudak dediğimiz arkadaşlara bir öpücük kondrulurken,kulak adı verilen kişilere başka sözler söyleniyor..
dünyanın ekseni kayıyor günden güne..
beyin çok başka diyarlara gitmek üzere sanki..
bırakma bizi beyin,sana ihtiyacımız var..
gerçi git be...
kalp arkadaşın öğütlerini dinleyemiyoruz senin yüzünden.
o 'ne var,bununla yetin işte,bununla mutlu olsana' dedikçe;
sen çıkıp;
"hayır,saçmalama,daha fazlası,daha güzeli olabilecekken neden yolun başında vazgeçiyorsun?" diye soruyorsun..
sonra bir gülüyoruz,bir ağlıyoruz sayende..
ya da dur gitme.
sen kal kalp gitsin..
biriniz gidin işte, daha fazla dumanlar yükselmeden tepemde.
yazmayın artık ellerin,varın gidin siz de canınız nereye istiyosa.
skdfnvıoşoıqawefq ıwefıjqwşıefak pewıfjwkefşkasdnvcğef nqjwfnşjqwnefşjlqwş fjklqfdşvljkqwnfcvşjkl nş.
Yorumlar