çok insan var sokakta..

çok yürek,çok kırıklık..

geziyorlar hepsi sağda solda;

sanki kendilerine bir uğraş,bir avuntu bulmak istermiş gibi.

o et yığınları arasında;

şeytan suyunun etkisiyle sahip oldukları düşünceler yardımıyla,

kendilerine yeni bedenler,yeni etler bulabilmek için.

birçoğu da buluyor aksiymiş gibi.

sanki,

sabah uyandıklarında yeni bir beden onlara güç verecekmiş,onlara yaşam sevinci aşılayacakmış gibi.

ya da;

kendi kalplerindeki öfkeyi ve kederi;

başka bedenlere aktarabileceklermiş gibi.

oysa hiç birimiz vampir değiliz..

yeni bedenler asla güç vermez sağlıklı beyinlere,

onları daha zayıf,kendinden daha nefret eder bir hale büründürür.

ama bu döngü hep sürer..

hep etler dolaşır ortalıkta.

her gece bir parçası daha kaybolan ruhlar..

sonra bir sabah farkedilir kalbin düştüğü..

aranır,taranır.. ama yok..

öylesine bakar artık gözler;

sokakta yürüyen kadınlar da erkekler de güvenilmezdir artık.

çünkü;hepsini sadece büyük kısmı alınmış kalplerle görürler.

aynı kendileri gibi görürler..

güvenemezler..

sonra yine;

kendimi buluyorum yalanlarıyla,

yine;aslında ben iyiyim yalanlarıyla..

yine etler,yine etler..

tek cevabı aslında kendinden kaçtığındır..

kaçarsın kaçarsın..

o kadar uzaklaşırlar ki;

bulamazlar kendilerinii.

her öptüğü et,sanki ona ruh verecekmiş gibi gelir.

öpüşürler durmadan..

oysa ki,öpüşmek bir erdemdir..

özeldir ve senin ruhunu tamamlayabilen yegane şeyin yanında olur sadece.

sadece seviyorsan,sadece aşıksan öpebilirsin..

o zaman bir anlamı olur o iki dudağın..

bir mezbahaya girip,asılı duran,soğuk etleri öpmenin hiç bir farkı yoktur aslında aşksız öpmenin..

ve hayat;

o etleri aramakla geçen zamanda kaybolur.

yapman gereken; aşka kendini vermektense

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı