çok özel mektuptan ufak alıntılar

günün doğmasını bekler gibi bekledim senin uyumanı.

kollarımda,kokunla uykuya dalmak o kadar zordu ki benim için.

o kadar zordu ki,saçlarının önümde samanyolu gibi uzanırken,

benim kendimi kandırıp,uyumak istediğime inandırmak.

tuttum kendimi,hiç yaş dökmedim bu gece;şimdiye kadar.

ben senin yanına gelirken,senin dünyana girmek isterken,

her şeyi ama her şeyi arkamda bırakıp gelmiştim,

içimde ufak tefek sorular olsa da;

seninle zaman geçirirken garip bi şekilde uçuvermişlerdi aklımdan.

yanındayken,yanımdayken;bir an gerçekten uyuyabileceğime inandım.

hatta gözlerimi bile kapattım,o kadar mutlu ve huzurluydum ki.

yeni doğan gün gibi,ben de doğuyorum sandım.

sıcaklığın kaldı kolumda,çekemedim kolumu senden,

çekemedim nefesimi üzerinden,vazgeçemedim,kokunu içime çekmekten.

sırtın dönük de olsa bana,gözlerini görüyordum.

tıpkı rüyalarımda gördüğüm gibi.

hepsi gerçekti sana anlattığım şeylerin.

ve evet haklıydın;sadece bir şeyden korkuyorum;

ama senin tahmin ettiğin gibi;

geçmişimden değildi korkum.

benim geçmişimin senin önünde duvar olmasıydı.

ben;yeni bir dünyaya girmek istemiştim seninle..

sen ise,o dünyanın hiç var olamayacağını söyledin bana.

bir gecede ne kadar anı toparlanabilirmiş beyinde,bu gece anladım.

odan artık benim oldu.

duvarlarının rengini,eşyalarının yerini,odanın düzenini;yatağının sıcaklığını;

yeni rüyalarımın temel malzemeleri yaptım.

sanki yılarca yaşamışım gibi geldi bana bu odada.

sen bana sarılırken,sanki hiç ayrılmayackmışsın gibi geldi bir an.

ne kadar kulağımda çınlasa da söylediklerin,bir kaç saniyeliğine de olsa,gözlerimi kapatıp;

sanki hiç söylememişsin gibi,sanki hep rüyalarımda oluyormuş gbi hissetmek istedim.

hissettim ve acıdım.

acıdı bişeyler içimde,yanımdasın,adım bile değil,bir kaç parmak uzağımdasın.

istesem yine sana sarılabilrim,istesem yine kokunu çekebilrim içime.

istesem yine öpebilirim omzundan.

istesem,daha çok sevebilirim seni.. ama istesen...

istesen...

hazırmışım,olduğumu bildiğim gibi

olduğumu bildiğimden daha fazla..

çok istemişim seni..

ne çok ama...

seni öperken kalbimin hiç olmadığı gibi çarpması..

kulağımda,nefesini,sıcaklığını hissetmem..

sana yaldızlı sözler ararken,aklıma sadece basit şeylerin gelmesiydi aslında;

hislerimin ne kadar gerçek olduğunu anlatan bana.

uzun süre düşünmüştüm seninle güne uyanmanın nasıl olacağını;

yüzünün nasıl olacağını,nasın gülümseyeceğini.

tam şu anda gülümsüyorsun..evet gün de doğdu..

ama ne bize doğdu,ne de sen bana gülümsüyorsun..

bu kadar yakınımdayken seni bırakıp gidemem...

bu kadar açık olmuşken sana;böyle başlayamadan yok olmasını da kabullenemem.

son bir damlayla ıslattım yanağını,

kalbine ulaşsın;beni büyütsün içinde..

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı