beşiktaş semaları

içimi açabilsem,görebilsem acaba dökülenleri,nelerle karşılaşırım.

kırmızı kırmızı akan kanımın içinden neler geçer acaba fark ettirmeden.

bu özlemlerin bi sonu olmalı artık.

güneşi doğurmakla bir yere varılamıyor onu anladık.

gerçi varılıyordu prensesin yanındayken,zoraki gelmiyordu o zaman.

mutlu oluyordu her dopan güneşle..

kelime bulamamak ne acı,duyguların tarifsiz kalmasıç

sadece beyninin kendine açıklayabildiği,dışarıya paylaşmadığı şeyler.

çok kocaman sevgiler,özlemler,gözler.

yine mezsimleri bozdum sanırım,yine çok yağmur yağdırdım yer yüzüne.

oysaki sarılmak istediğim tek bir koldu.belki bir omuz başı öpmek istediğim.

deniz köpüklerinde beyaz,bulutlarda mavi,güneşte siyah,ayda mat.

vapurlar sana getiriyor beni,yolumun üstü olmasa da,

arkadaş toplantıları sana yaklaştırıyor,seni göremeyecek olsam da,

rüyalar seni öptürüyor,koklayamayacak olsam da.

günler geçip gidiyor işte,devamını getiremeyecek olsam da.

bir yarına dudak kanseriyle uyanacağım heralde.

bir yanında uyumak isterken;

yalnız yatağımdan kalkıp bilgisayar ekranını öpreken.

yalnız yatağıma dönerken..öperken..

yok işte,ne kelime var ne bişey..

düğüm düğüm boğazım,

kalbim çırpınıp duruyor,kelimler akıyor gibi sanki ciğerlerimden boğazıma.

ama yok,ne zaman boğazıma gelseler kayboluyor harfler.

harflerle anlatmak mümkün olmuyor.

bir iki hıçkırık,bir iki damla akan yanaklarımdan.

iyi geceler diliyorum kendime her gece,sanki gelecek gün iyi geçecekmiş,

ben;umudumu bulduğum sınavlardan birindeymişim gibi..

sanki sabah o sınavdan geçtiğimi öğrenip,tüm hayatımı huzurla dolduracakmışım gibi.

sanki seni çok seviyormuş gibi