iki güzel göz karıştırdı benim hayatımı,
her şey güzel gidiyor derken hayatıma giren iki güzel göz.
ve onların yanında dünyanın en güzel gülüşlerinden biri
yapılacak bir şey yoktu..
kapıldım ben de onlara..
sabahlar oldu,geceler oldu,sabahlar oldu..
rüyalar gerçekler birbirine karıştı sonra..
sonra baktım ki,ters giden şeyler var,
hayat yine hayatlığını yapıyor
ve
içimi kaldıramayacağım ağırlıklarla dolduruyor..
ben bıktım artık hafriyat kamyonu statüsünden
hayatta bundan daha değişik bi yerim olmalı..
bana yüklenenleri kaldırabilmekten sıkıldım
bir kere de
"mutsuz olalım o zaman" demeyi istedim..
dedim...
o iki gözün altında,o gülüşün altında;
nergiz bahçelerinin yanında uyumayı istedim..
ne zaman gözümü açsam,ne zaman nerden geldiği belli olmayan bir koku duysam..
hep aynı kapıya çıkıyor artık..
camları kırmak,sokaklara vurmak kendini fayda etmez artık;damarlarından akan kanı şehrin sana en uzak sokaklarına yaymaktan başka..
tam burda beklemek....
tam burda,kalbinin sana hala sadık olduğu yerde beklemek..
zor mu?
sanki biraz..
ama ucundakileri düşününce gelen tüm zorluklar sanki bilgisayar oyunuymuş gibi geliyor.
tabi oyunların da türlü hileleri var,
hatta sen oyunu bitirdiğinde;
seni yeni görevlere çıkaran oyunlar var..
ben sadece geçmem gereken testleri bekliyorum artık..
mayıs ayında ocak tınıları çalıyor kulağımda..
yağmurlu,özlemli,kırık...
bir tek gülüş kendime getirebilir beni..
bu kadar kısa zamanda nasıl bu kadar bağımlısı olduğumu anlayamadığım o güzel gülüş..
ve bu kadar kısa zamanda nasıl bu kadar içimi doldurduğunu anlayamadığım benlik...
içimde şişen bir şey var..
kalbim olmasını umduğum şey..

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı