yap-boz

söyleyemediklerim ne kadar da düşmanlar bana,
her köşe başında,her metro vagonunda ve her dalga üzerinde.
büyüyorlar da büyüyorlar.
ve yine söyleyemiyorum...
bende kalmaları gerek,kabuğumun içinden beni yavaş yavaş yemeleri gerek.
mantık ve duygular ne zamandır birbirlerine düşmanmış,
bu kan davasının arasında ben ne ara kalmışım?
bir insan içindekileri söyleyemeden ne kadar şişer diye merak ediyorum zaman zaman,
bu zamanlar genelde göğsüme biriken nefesleri taşıyamadığım anlara denk geliyor.
çok sevdiğin bir filmin başka bir yönetmen tarafından çekilmiş yeni serileri gibi,
istiyorsun ama görmek istemiyorsun.
bir rüzgarla kolundan burnuna çıkan kedi tüyünde görüyorsun,
avucunda tuttuğun kedinin kuyruğu sana anlatıyor vesaire vesaire.
birleştirmeye çalıştığın yap bozun tüm parçaları masanın üzerindeyken,
yap boz kutusundaki uyarıya takılıyorsun
sana kurcalama diyor.
en sevdiğin şeyler bir kutuda,elinden alınmış gibi bakıyorsun.
ama gitmesi gerek,bunu da biliyorsun.
nefeslerin, bakışların,geçirdiğin zamanlar oldukça eksik.
mantık ve mantıksızlık,habil ve kabil gibi;
ying yang gibi,siyah beyaz gibi...
sürekli didişen,sürekli birbirlerini öldüren kardeşler.
savaş alanının ortasında kalmak değil de,savaş alanının ta kendisi olmak yoruyor insanı.
üstüne düşen bombalardan sıyrılmaya çalışmıyosun bile,
düşsün istiyorsun kafana kafana.
sonunda kabuğun çatladığında gördüğün hep aynı manzara,
hep aynı karanlık tünelin başı.
özlüyorsun,
eksiği biliyorsun parçayı tamamlayamıyorsun.
yap boz gibi hepsi,
masadaki mutluluğu birleştiremiyorsun

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı