çöl

Yürüyordu uçsuz bucaksız çölün ortasında.çevresinde ne bir kuş ne bir ağaç,alabildiğine sarı kumlar vardı.önündeki tepeleri hayal meyal görebiliyor ama gerçek olup olmadıklarını ayırt edemiyordu.


zamanın nasıl geçtiği konusundaki gerçekliği de yitirmişti bir süre önce.zamanın kendisini bile anlayamıyordu artık düşüncelerinin arasında.


sahi neydi zaman?


ağaçların dallarından dökülen yapraklar olsa belki anlayabilirdi,ya da su damlalarının bir kayayyı yavaş yavaş erittiğini görse anlayabilirdi.


fakat adımlarından ve ciğerine dolup boşalan havadan başka bir şey yoktu elinde.adımları öylesine mekanikleşmişti ki zaman değişkeninden çok bir rutine dönüşmüştü hayatındaki.yürüyor yürüyor yürüyordu.


geriye baktığında görebildiği sadce yine kumdu,dünyalar dolusu.


zaman yoktu madem,neden kafasının içindeki düşünceler son kullnma tarihlerini doldurmamıştı henüz?


zaman yoktu madem,geçmiş denilen şey neden hala tüm gerçekliği ile kendini var edip,damarlarında dolaştıktan sonra beynine kuruluyor ve yanında getirdiği özlem duygusu,eksiklik ile tüm hıncını alırcasına vuruyordu kafatasına?


birbiri ardına gelen adımların sonunda ne olduğunu göremiyordu ve bu onda adını koyamadığı bir duyguya sebep oluyordu.düz bomboş bir yol,sınırları olmayan bir şeye yol denilebilir miydi peki?ne tarafa dönerse dönsün aynı boşluğa sahip olan bir düzleme yol demek doğru muydu?


bir yere varmaya yarayan şey değil miydi yol?her yer aynı olursa bir yere varmak ne kadar mümkün ve gerekli idi?


adımları dizlerine ağır gelmeye başlamıştı artık iyiden iyiye.


yüzünden akan terler daha yere varamadan havada buhar olup hiçliğe karışıyordu.


hiçlik kavramını sonsuzlukla birleştirmeyi akıl etmişti bundan 8450 adım önce.madem sonsuzluğun içindeyim,neden her şey gidilmekte olan hiçliğin bir parçası olmasın,hatta neden bu iki kardeş birleştiğinde evreni oluşturmasın demişti kendine.


bir an durup düşüncelerine odaklanmaya çalıştı.imaknsızdı bu çünkü hiçliği o kadar sarmıştı ki çevresini,ne düşündüğünü,neyi arzuladığını neyi unuttuğunu,neyi özlediğini anlayamıyordu bir türlü.


çevresinde dönen akbabaları fark etmesi yaklaşık bu adımlara denk geliyordu.


bir yere gitmediği,sadece çevresinde dönmesini sağlayan adımlar da zaman sayılır mıydı acaba?bir yere götürmüyordu çünkü o sırada kendisini.duruyordu yani aslında.fakat işliyordu da ayakları.


bir iş yapmadan bir iş yapmak...


çölünü ne güzel tanımlayan bir cümle olmuştu bu.


birden artık dizlerinin üzerinde olduğunu fark etti.


sanki yine ilerliyor gibiydi ama şimdi daha zorluyordu kaslarını.ya da acaba ilerlemiyordu da çevresindeki kum fırtınası yanından süratle geçerken ona bir şeyleri geçtiği hissini mi veriyordu?


hiçliğin kendisini çoktan almış olduğunu fark ettiğinde yüzünü onunla yıkamak için kendini geriye attı hafifçe ve kollarını açtı iki yana doğru.


şimdi etrafında dönen akbabaları kollarına konmuş sessizce duruyorlardı onunla beraber ileriye bakarak.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı