gece bıdılanması

insan ruhsal boşalmalar yaşamak zorunda
yoksa bi yerde kendi içinde patlıyor.
bunu bir şekilde ya çevresiyle konuşurken ya da bir kitap yazarak yapabiliyor
bir şeylerin çok farkında olmak,ya da her hareketin neden olduğunu anlayabilmek büyük yük insan omuzlarında.
ve bu noktada çevresiyle konuşmak kısmı geçersiz kalıyor.
çünkü insanların seçimleri sonucu hayatlarını var edebilmelerini ve etmesi gerektiğini kavramış oluyorsun bir zaman önce.
herkesin seçimlerinin kendilerine göre doğru tarafları vardır ve insan birey olduğunu bu küçük bencilliklerle anlar.
bu bir suç ya da ayıplanabilecek bir hareket değildir.
çünkü gerçekler bireyin hayatına özgü,onun değişkenleri ile devinen olgulardır.
sürekli var ve değişim halindedirler.hal böyleyken bir insanın sizden bağımsız yaşantısında aldığı kararlara hüküm veremezsiniz eğer o değişkenlerden birisi değilseniz.
eğer o değişkenlerden birisiyseniz ise;o kişinin hayatının değişkenlerinden olduğunun ayırdına varıp,bencillik etmeden uyum sağlamak ya da geri çekilmek zorundasınızdır.
işte tam burada harflere sarılmak zorunda kalıyor insan.
ve her harfinde aslında acaba kendi egosundan tam sıyrılmış mı diye sorguluyor.
bu yazının amacı gerçekten bir ruhsal boşalma mı,
yoksa ben zaten biliyorum demenin edebi yolu mu?
ortada mutlak bir ego tatmini söz konusu.ama kimin olduğu konusu tartışmaya açık.
ve bu ego tatmini sürecinde;
başkalarının duyguları önemsenmeden yapılan tüm hareketler,düşünebilen beyinlerde hep ters tepmiştir.
insanlık egolarından soyunduğu ve ne hissettiğini açıkça belirtebildiği ortamlarda özgür yaşayabilir.
bunu ben ne kadar yapabiliyorum diye kendimi sorgularım zaman zaman.
ve bazen bunu yazarken bir kaç kez yaşadığım gibi ikileme düşerim.
insan egosu evet;çok güçlü olmalı
birey kendi hayatını elinde tutmalı ve tüm olaylardan bağımsız,kendi hayatının doğrularıyla mutlu yaşamalı.
ama insan egosu aynı zamanda kolay kırılabilmeli ki;
diğer insanlarla,onların doğrularıyla simbiyotik bir hayatta uyum içinde yaşayabilmeli.
birey yalnızlığı seçip,hayatı sadece kendi dünyası olarak görüp ona göre yaşıyorsa eğer;
diğer insanlarla ilişki kurması sıkıntı yaratabilir.
çünkü kendi içinde düşündükleriyle kurduğu dünyada,sadece kendisi gibi düşünebilen insanlar değer bulacaktır.
başka türlü düşünen ve davranan insanların yaptıkları;algının da açık olması nedeniyle yapmacık ve yalan gelecektir.
birey diğer insanlarla iletişimi seçtiği taktirde;
kendi öz değerlerinden vaz geçip toplumun uyum yasalarına ayak uydurmak zorundadır ki;
bu da kişinin içerisindeki çoğu doğrunun kendi elleri ile yıkılması demektir.
sözün özü;
çok bıdılanmamak lazım:)
aradaki denge nasıl kurulur,ya da tam kurulabilir mi bilemiyorum,bilen varsa bana anlatmasını rica ederim:)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı