bir mi sene

tam bir yıl önce aynı yerde oturup aynı şarkıyı dinlediğimi hatırlıyorum.
aynı havayı alıp aynı şeyleri düşlüyordum.
ne kadar güzel bir beste diyordum hem içimden hem dışımdan.
bir senenin bana getireceklerini hayal bile edemezdim.
hayatım nasıl kökünden değişecek neleri yaşayacağım nelerden vaz geçmek zorunda kalacağım bana en uzak yıldız sisteminden bile uzaktı.
ama oldu,
atlayıp gemime,
yıldızlar arası yolculuk yapmak zorunda kaldım.
ön camımdaki fotoğraf zaman zaman silikleşti radyasyon yüzünden.
bilincimin oyunuyla yerinde tutmaya çalıştım.
defalarca güneş doğdu güneş battı.
çoğu zman aynı yerden aynı güneşi izler oldum,
bazen harf hatası yapıp özler oldum.
bir sene önceydi,
hayatı ellerimin arasında kırılmasın diye korkarak tutarken,
uçabilsin istediği gibi diye rüzgara savurmak zorunda kalışım.
güneşin etrafında dönerken bir tur,
çoğu doğuşunu kaçırdım,batışlarını hiç aksatmadan izlerken.
çok nota fırladı gökyüzüne ağzımdan,çok can suyu verdiğm toprağa çimenler yeşersin diye
tavanımda örümcek besler oldum,
bacaklarına tutunup dağların üstünden bakmaya korktuğum dünyalara bakmak için.
kendi ipimi kendim çekip kurumaya bıraktığımda kendimi,
bir de üstüne güvelendiğimi öğrendim.
beynimi vücudumu ısırıp ısırıp yiyen güveler vardı içimde.
aldım kendimi astığım yerden,bir de güvelerle uğraşmaya başladım kaybolan güneşler için çentik atarken.
güvelerin gıdıklamasından mıdır bilinmez,daha kolay alıştım hayatın yeni dönemine.
ya da öyle sandım kendimi kandırarak.
yine bir nidada,bir gülüşte hayat aldı kollarına,
sallaya sallaya gazımı kaçırdı.
defalarca sayfalar arasında kaybolup,okuduğun her harfin sana bir anıyla geldiği bir sene.
kimi zaman yaşanmış,kimi zaman henüz yaşanmadığının farkına sonradan vardığın anılar.
yaşamadığın anılar gibi yaşamadığın hayaın da farkına vardığın bir sene.
her şeyin güzelleşmeye başladığı o günden bu güne geçen zaman,
hayatın bir kez daha senin kontrolünde lmadığını,
kontrol edebildiğin kadarının ise,
seni daha fazla karanlığa ittiğini gördüğün bir sene.
seçimlerden bahsedip;kendin için en kötüsünü seçmek zorunda kaldığın bir sene.
seçemediğin kısmının ise en ağırlarından biri olduğunu öğrendiğin bir sene.
365 gün.az değil,saymaya kalksan yaklaşık altı dakikanı alır ya,
yaşadığında hayatının büyük kısmını etkileyebiliyor.
dün yine aynı masada aynı şekilde oturdum,
komik bi şekilde bu kez arka masada kemiklerden,insanlardan bahsediyolardı.
bir sene geçmiş ama hayat o şakalarını yapmaktan asla vazgeçmemiş.
bir senede bir çok şeye alışılabiliyor.
yeniden yarım kalmaya alışılıyor,hayatın bir daha eskisi gibi olmayacağına alışılıyor,
hayatta sağlığından daha önemli hiç bir şeyin olmadığını anlıyorsun,
sen ne yaparsan yap,hayatın kendi oyununu oynadığını iyice öğreniyorsun.
bir gün kendime eziyet etmeyi bırakmaya karar verirsem eğer,
bunların hepsini kulağıma küpe diye takıcam.
şimdi bir sene önce dinlediğimde büyülendiğim senfoniye dönüyorum,
biraz daha acısın ruhum

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı