bulut ve damla

ay ışığının bulutların arkasında saklambaç oynadığı gecelerde,
yağmur damlaları sokak lambalarına tutunur sessizce.
birer birer bırakırlar kendilerini yerdeki birikintilere.
arkalarından ağlayan olmaz da;
düştükleri yerde sevgiyle karşılanırlar.
kuyruklarında sarı ışıkla birlikte düşerlerken seslerini çıkaramazlar.
ayrılıp geldikleri bulutu mu düşünüyorlar kimbilir...
kendi halinde gezinen su damlacıkları büyüyüp büyüyüp bulut olmuşlar.
kendi hallerinde geziniyorlar gökte.
kimi zaman insanlarla eğlenip,güneşlerini kpıyorlar.
kii zaman çiçeklerin üzerinde gezip onlara hayat veriyorlar.
derken bir damla,buharlaşıyor yer yüzünde.
yukarıya doğru çıkıyor sessizce.bulutla birleşiyor.en derinine giriyor bulutun,parçası oluyor tam ortasında.
ama kıpır kıpır...
hoşnut değil belki yerinden.
dönüyor duruyor bulutun içinde.
bulut da farkında durumun,sarılıyor çokça
daha da sıkıyor gitmesin diye.yağmasın istiyor.
tüm damlalar düşsün de,o kalsın istiyor içinde.her şeyi o damla olmuş.
koca bulut bulutluğundan vazgeçmiş,iki damla buhar olmayı koymuş kafasına.
ama doğa bu,durur mu hiç yerinde? sever mi rutini?
illa yağacak o damla.
bırakıyor birgün bulut can damlasını,istemeye istemeye
yağmurların ağlamaya benzemesi bu yüzden.
bulutların da göz yaşları varmış.
en derininden,kopa parçalaya gidiyor damla.
yer yüzüne doğru bakakalıyor bulut arkasından.
tutamıyor,nasıl tutsun ki elleri yok
kolları yok,hiçi var, herşeyini alıp giden damlanın ardından.
yağdırıyor hayatını bulut.
belki bir gün tekrar buharlaşır da yine yerine
en ortasına,her şeyine geri döner diye damla.
karanlık,içinde şimşekler çakarak dolanıyor damlasının düştüğü birikintinin üzerinde.
tüm damlalarını gönderiyor da belki yanlarına alıp dönerler diye özünü.
güneşin önünden çekilsene....
az kenarda bekle damlanı,umut et...
ne o fırtına mı?
kıpırdama yerinden,dağılman olası nasıl olsa içindeki o boşlukla bulut kardeş.
fırtınaya ne hacet bulut kardeş,
aşağıdaki camların birinden gelen oflamayla bile dağılmak üzeresin.
bulutlar damlalarını özlemezler her yağmurda belki,
sadece arkalarından bakakaldıkları canlarını seyrederler
su birikintileri üzerinde,ışık oyunlarıyla eğlenen canlarını da ;ses çıkaramazlar.
kurşuni gökte kapkara,yalnız,boşluklarında şimşekler çakarak beklerler

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı