çok

yine kaldı içimde kıymıkları,
ses çıkarmaya çalışırken boğazıma takıldı da nefessiz kaldım.
susmak dedim yine kendim ve sustum.
çevrem benim haytıma bir anlam katmaya çalışırken;
güzeli olsun diye çabalarken belki,
ben takılı kaldım yoldan geçen bir çantanın süsüne.
üzerime kuşlar pislerken de oraya takılı kalmıştım henüz gün yüzünü gösterirken.
takılı kalmıştım hayatın giden karelerinin ardında.
sustum,susuyorum.
sustuğum her harf beynimde kocaman fırtınalar oluşturuyor.
okyanusun ortasında
hangi birisiyle baş edeyim diye çabalarken soğuk tuzlu dalgaların şamarıyla boğuşuyorum.
birbiri ardına suratımda patlıyor her biri.
ve her biri vurduğunda çizgi filmlerde olmayı düşlüyorum.
yıldızlar dönsün kafamın etrafında.
ama hayır...
her şamarda o gülüş dolanıyor kafamda.
artık tarif edemediğim o yüz...
ruhsuzlaştığımı hissettiğim yüz.
bişey hissetmediğimi düşünüyorum çünkü artık..
çünkü artık rahatça olabiliyorum orada,hiç sıkıntı çekmeden.
sonra fark ediyorum ki,
hayatımın en büyük boşluğunu çok iyi özümsemişim.
hayatımın en büyük boşluğu ile çok iyi anlaşmaya başlamışım.
o kadar iyi anlamışım ki durumu,
o kadar kendimi alıştırmışım ki yokluğa,
hayatımın rutinine o kadar iyi adapte etmişim ki;
bişey hissetmediğimi düşünecek kadar normal olmuş o boşluk.
kendimi dinleyip göğüsümün ortasından çıkan havayı algılamasam anlamayacağım.
kendimi görmezden geliyorum aslında.
bişey yok derken nefes almıyorum bile.
kendi yokluğumu kendime o kadar güzel oturtmuşum ki,
aynaya baktığımda arkadaki mermerleri görmeyi normal sanmışım
normalleştirdiğim kendi yokluğum olmuş.
e olmamış.
yine çok eksik kalmış

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı