yollar

bazen gidişler bencillik gibi görünüyor olsa da,
aslında kendi başının üzerindeki yıldızları çok sevdiğin içindir.
onların güzelliğininin herkes tarafından görülebilmesi içindir.
yola çıkışların amacı herkesin kendi başının üzerindeki kutup yıldızlarını görüp,
ona göre yönlerini bulmasıdır.
yola çıkma amacı başka diyarlara gitmek değildir.
yollar üzerinde engel olmamaktır.
yollar sapa,karanlık olsa da,
gözler bir süre sonra alışınca karanlığa,
camdan başkalarının takip ettiği yolların yansımasını görürsün belki.
mutlu olmazsın belki ama,
garip bir huzur vardır orada.
bencillik edip başka yolları tıkayacağına,
varsın karanlık olsun yollar.
zaten o yolun sonu senin haritandaki işaretli yerle aynıysa,
o karanlık sadece senin daha iyi görmeni sağlar.
yola katırlarla devam etmen gereken yerlerde soğuk yersin.
yüzün acımaya başlar,derin çatallanır.
ellerini hissedemezsin belki bir süre sonra.
bir kaç baykuş ötüşü duymaya başlarsın sonra.
“ne olacak?” der gibi öterler sanki.
sonra sessizlik.
dere kıyısında kanona bindiğinde suyun akışını zar zor duyuyor olursun.
sen her ne kadar yıldızlarını göremiyor olsan da,
suyun seni bir yere götürüyor olduğunun bilincesindir.
bunun da neresi olduğunun çok önemi yoktur o an.
şelalenin sesini duymaya başladığında çok geç değilse,
ve istiyorsan bir kaç hamle yaparsın kurtulmak için
istemiyorsan da sırt üstü yatıp,
yıldızların oluşturduğu şablondan bir gülümseme seçmeye çalışırsın
 yavaş yavaş suların döküldüğü yere.
aslında bunları anlatmak da saçma,
hiç bir kitapta yazılmaması gereken,normalinin bu olması gereken kurallar bunlar.
çünkü ,insanların kendi yollarını bulması gerek.
nehrin sonunda taştan duvarlı kaleni bulduğunda,
içinde huzurla bekleyebilmelisin.
kimsenin yolunu değiştirmedim diyebilmelisin.
soğuk belki,hala karanlık duvarların içi.
ve belki de hiç bir kuvvetin delik açamayacağı kalınlıkta artık,
ama orada otrup beklemeyi öğrenmelisin.
günün birinde,bir ormanda
yapayalnız dururken;
ağaçların diplerindeki sislerin içinden gelecek silüeti tanıyabileceğini düşünerek oturmalısın o duvarların arkasında.
ayaklarının dibinde çıtırdayan her dalı,her yaprağı alıp öpmek istediğin gibi.
isterse o ormanı yakmaya gelmiş olsun.
alevlerin seni çembere aldığında yüzündeki gülümseyi düşleyerek.
çünkü güleceksin.
çünkü biliyorsun.
ve gerekirse alevler o çemberi daraltırken,
her zamanki gibi gülümseyip,
son bir kez beni unutma diyecek kadar vakur olmalısın.
sonra istersen yan.
yukarıya,yıldızlara ulaşsın küllerine kavuşmadan önce çıkan kıvılcımlar.
her gidiş veda değildir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı