e normal

biraz önce ölümden dödüğümü düşününce, aslında aklımda kıvır kıvır dönen düşüncelerin ne anlama geldiğini anlayabiliyorum. tam o anda aklımda ne olduğunu bilmek biraz acıtıyıyor belki de, işte; böyle bişey beklemeden sevmek sanırım. ve aslında sadece kendime üzülüyorum sanırım, zaman zaman gelen nöbetlerin, ve komik bişeyler dinlemeden uyuyamamanın dışında normale dönüyorum. ‘normal’ bi zaman önce böyleydi hayat zaten, sevdiğim ama zevk alamadığım. konuşmaya tenezzül etmediğim,çevremden geçip giden saniyeler silsilesi. normal işte, yine normale dönüyor. yine değerli,uğruna göz kırpmaya değer bişey yok. canımı acıtan nokta sanırım bir kaç ay mutlu olabildiğimi görmem. ve şimdi onu kaybetmiş olmam. bencillik mi bilemem bu. insan hayatta mutlu olmaktan başka bişey ister mi onu da bilmiyorum ama, normalken iyiydi yani. ne zaman;güzele süpere geçtik, kaybedince sıkıntı başladı. normalde boğazdan geçen yutkunmalar artık geçemez oldu. normalde uyunan uykuların hiç biri kalmadı ortalıkta. normalde o kadar hassas olmayan perikard, ipek yumuşaklığına büründü. konuşurken farkettim ki sesimi de kaybettim. sırf kendi içimde konuşmaktan olsa gerek. zaten tonunun ne önemi var duyulmasını istediğimden başka. kendi içimde o kadar karizmatik olamıyorum. insanlara anlattığımda da azalmıyor bi şeyler. belki sırf anlatılmaktan dolayı,bilemiyorum. derken işte; azrailin o soğuk bıçağına denk geldik,yine. içimde söylemeye çalıştığım onlarca şey varken denk geldik. karnımdan göğsüme baskı yaparken denk geldik. çok edebiydi ölmek bir kaç dakika önce sonrasında çok gerçek söyleyemediklerime,yaşayamadıklarıma yanarak geçirdim o saniyeleri. hoş söyleyemediğim bi şey yoktu. sadece yaşayamadıklarımdı belki mızıkçılık yapanlar. aman gitsin onlar da. normal işte artık ne ölüyorum,ne doğuyorum bundan sonra

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı