bu başlıksız olsun

parçalar ağırlaşmaya başlıyor.
çok zaman kaybetmeden,yavaş yavaş çıkarmak gerek parçacıkları.
kendimi gerçekten anlamak istiyorum bazen.
ben niye burdayım,amacım yapmam gerekenler neler?
ve birçok 'neden' sorusu daha.
hayat bana oyun oynarsa bende hayata oyun oynarım ilkesini henuz bırakabilmiş değilim.
gerçi bunun bi ilke olmadığının farkındayım ama..
beynimi uyuşturup,bişeyler düşünmemek ne kadar doğru ve sağlıklı acaba?
işe yarıyor evet,kesinlikle işe yarıyor.
ama ya sonra ne olacak?
daha öncede kendimde uzun süre kaçmıştım,sonunda hiç te olmak"istemediğim bir insan haline gelmiştim.
yine kaçıyorum yine kaçıyorum.
kaçmadığım zaman o kadar zorlanmıyorum bu kez
demek isterdim ama ,sadece bir yada iki kez kendikendimle yüzleştim uzun zamandır.
bu yüzleşmelerde ise kendi bencilliğim ve mazoşistliğim ağır bastı.
belki düşünmeyeceğim şeyleri zorla aklıma getirmekten,bunlara üzülmekten,ağlamaktan zevk alıyorum sanırım.
bilinçli değil bu acı,ama sanırım bir tutku olmuş benim için.
şu yazıyı yazma amacımın bile farkında değilim.
bişeyler dürtüyo sadece,hadi yaz bişeyler de rahatla azıcık diye
oysa rahatsız olduğumun bile farkında değildim ki ben..
bişeyler yapıyorum ama tam olarak ne yaptığımın farkında değilim.
bu beni rahatsız etmese de yanlış olduğunu biliyorum.
saçmalamak,gülmek,ağlamak,bişeyler bişeyler.
kocaman bi deniz var önümde,bir gemideyim
bi sürü tayfam var,ve hepsi bana şunu yapalım,bunu yapalı diye önerilerde bulunuyolar.
hangisini seçsem ne yapsam bilemiyorum.
belkide yazıları kendimi kötü hissetmek için yazıyorumdur.kim bilir.
belki de bana 'hadi yaz bişeyler de rahatla'diyen aslında rahatlamamı değil de bazı şeylerle yüzleşmemi isteyen başka bir 'ben'dir.

dedim sonra kendikendime...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı