4. sezon finali...

..ne olduğu anlaşılamadan başlar final..
yumuşak bir radiohead şarkısı eşliğiyle
mesela 'exit music-for a film-'
ana karakterlerimizden daha kıllı olanı görürüz bilgisayarı başında.
kamera yavaşça yaklaşır ona,saçlarının arasından bilgisayarında uğraştığı şeyi görmemizi sağlar.
önünde birkaç açık sayfa,ordaki fotoğraflara bakıyodur.
ilk dikkat çeken şey ise,sayfaların hiçbirinin kendiyle alakalı olmamasıdır.
bir o sayfaya,bir öbürüne bakıp bakıp,anlamsız sesler çıkartmaktadır karakterimiz.
sigarasından bir duman daha,birasından bir yudum..
bakmaya devam.
ansızın kalkar yerinden,kafasını özellikle yatağının ters tarafına doğru çevirir ki,bir türlü kaldıramadığı,4 sezonluk bu 'mini' dizinin fragmanlarını görmesin.
hızlıca çıkıp odadan,mutfağına geldiğinde;
bu kez kafasını buzdolabının kapağının tersine çevirir. e malum orda da ufak teaserlar bulunmaktadır.
şöyle ev içinde bir kaç tur..
çıkılır evden,barlara atılır daha da kıllanmakta olan beden.
içilir içilir içilir
beyin uyuştuğu zaman kahramanımızı gülerken de görebiliriz:)
yeni insanlarla tanışılır, sabahlara kadar gezilir.
karakterimiz evine döndüğünde nerdeyse öğlen olmaktadır.
yatar,uyumaya çalışır,tabi bunları yaparken gözlerini evin tehlikeli noktalarından kaçırmayı unutmaz.
uyur...
çok değil birkaç saat sonra uyanır tekrar
oturur yine bölümün başındaki gibi.
yine arkadan yaklaşır kamera,yine saçlarının arasından..
fakat bu sefer bi terslik vardır.
niye tuttuğunu bilemediği coca cola zero şişesini yumruklamaktadır
radiohead şarkısının 3.17 dakikasında hışımla pencereyi açar
yağmur mu yağmakta?
kediler niye toplanmış??
yağmur mu kırmızı,yoksa ışık oyunları mı??
yağmur damlaları çok mu küçük yoksa yönetmenin kurnazlığı mı??
ve biter...
arkasında sorular bıorakarak biter bu dizi,çünkü devamında oynamamaya karar vermiştir çok kıllı karakterimiz

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı