bize öğretilenler

sabahın ilk saatleri.bir kaç saat sonra babam şehrime(onun eski şehrine) gelicek.robinson ve cumayı izliyodum ki birden aklıma geldi.her zaman babamın bana bişeyleri dayatmadığını,öğrenmem için yol gösterdiğini söylemişimdir.peki ya yol göstermek doğru birşey mi?
yani birine yol gösterirken de kendi inançlarımız doğrultusunda yol göstermezmiyiz?.çok güzel filmler kitaplar vardır.ve sen onların doğru olduğuna güzel şeyler anlattığına inanırsın.ama bir insan için güzel olan şey,başka bir insan için kötü olamaz mı?
sosyalizm benim için güzelken,zengin,varlıklı, diğer insanlar sayesinde parasına para katan birisi için güzel olabilir mi?
peki o zaman seçmek nerde kalıyo?
nasıl kendi hayatımızı yaşayabileceğiz ki?
zaten bizim seçimiz değil hayat.sadece daha kıpır kıpır,daha hızlı olmamız sayesinde burdayız.ama bilinçsiz.
ve asırlardır iki tip insan yetişiyo.siyah ve beyaz ve ne biz,ne de atalarımız bunun hangi tarafında olacaklarına karar veremiyor.baskı olmasa da,zor kullanmak olmasa da bi şekilde insanlar doğru olduğunu düşündükleri şeyleri daha fazla önemseyip,onları anlatır,öğretir,öğütlerler kendilerinden sonra gelenlere. ama istemsizce ama istemli.
peki doğru ne?
yoksa benim en başından beri düşündüğüm mü?hayat sadece bir oyun mu?kurallarını,nasıl oynanacağını bizim belirleyemediğimiz sadece piyonları olduğumuz aptal bir oyun mu?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı