sönüş

güneş ve ayın arasında uykuya yatmışken,
çevremden geçen gök taşlarının soğukluğuyla uyandım.
sol tarafıma döndüğümde;
bıraktığın boşluktan baktım.
atmosfere girince arkalarında bıraktıkları izlere.
çok davetkar bir şekilde çağırmalarına rağmen,
dönemedim yeryüzüne.
mavi yeşil izler gündüzleri hatırlattı.
arkalarından tutmak istedim kuyruklarını.
kaçmasınlar,kaybolmasınlar diye.
yapamadım.
onların hayatları oydu.
gök yüzünde parıldayıp bazı insanlara ilham vermek,
bazılarına bişeyler hatırlatmak için yok olmaları gerekiyordu.
tutmadım.
kaydılar okyanusların üzerine doğru.
her iki yanda büyüyen dağların arasında,
denizin mavisine doğru kaydılar.
gittikçe büyüdü çevrelerindeki dağlar.
sıcaklığı solana kadar denizin dalgaları üzerinde dans etti.
tam birleştiği anda,
üzerinde dumanlar tüterken hayatın başlangıcını gördüm.
daha bir kaç dakika önce,gökyüzüne rengarenk resimler çizen taş parçası;
şimdi hayat vermeye çalışıyordu suya.
kötü bir kısır döngü bu.
saçma bir arayış.
daha neyi aradığını bile bilemeden,
güneşi arkana alıp boktan bir toprak parçasına nasıl hayat veririm diye düşünmek...
saçma...
tam ters tarafından baksan;
ne gördüğün renkler kalacak,ne de o büyü.
ve o taşın suyla birleşmesinde duyduğun ses...
daha önce bu kadar güzel bir ses,bu kadar güzel bir şarkı duymamıştın.
şimdiyse tüm yaşamın yok olmasına işaret eden bir gürültüye dönüşüyor.
uzaktan bakıp,
tüm canlıların ölmesini izlemek çok zor.
biliyorsun ki bir taş daha çarpacak bir zaman sonra.
ama kim bilir kaç ay tutulması,kaç güneş saklanması geçecek o zamana kadar.
ve çarptığında sen uzay boşluğunda yolunu almaya başlamış olacak mısın?
ölüyorlar.
her gün binlerce yenisi doğsa da,
bir onlar kadarı da ölüyor.
her ne kadar elini uzatıp,
milyarlarcasını kurtarmak istesen de,
her gün ölüyor yaşamın kırıntıları.
ve sen soluk bir yıldız olmaya başlıyorsun yine.
aslında dünyaya o kadar da yakın değilmişsin.
aranızda milyarlarca ışık yılı varmış.
sadece soluk bir iki kıpırdanmayı görmüşsün.
sönüyorsun