deniz feneri

zaman geçmiyor ki,
iyi ya da kötü olduğunun ayırımına varasın.
günlerin nasıl geçtiğini,geçip geçmediğini anlayamadıktan sonra
güneşin doğuşu ya da batışı çok anlam ifade etmiyor.
her attığın adımda henüz yaşamadığın anılar vuruyor yüzüne.
daha önce huzurlu uyuyabilmenin sebebi olan kardeşlerinin arasındalar.
eksikliğini daha nasıl ifade edebilirsin diye düşünürken,
gözüne gözüne çarpıyor hepsi.
ve yine ifade edemiyorsun.
yine o dili bilmiyorsun.
sadece soğuktan için birbirine giriyor,
titremelerinin sebebini çözemiyorsun.
daha önce hiç beraber yürümediğin yollar bile nasıl hatırlatır ki?
aslı astarı olmayan,
baktığında gerçekliği de sorgulanabilen bir umut yüzünden,
insan neden hayatını kendi istediği gibi yaşayamaz ki?
yinesi ya da tekrarı yok ya,
hep oturduğunuz yerde oturup,
en fazla havaya bir iki kelime daha savurabilirsin.
ne ifade ediyor??
hiç...
eskisinden bir farkın yok,
boş yine.
vücudun bile o kadar alışmıştır ki,
yalnız uyumaya çalışırken ısısını ayarlayamaz.
ellerin kolların nerede duracağını bilemez.
gün içinde milyonlarca kez aklına gelir olmayan şeyler bile.
hangisinin gerçek hangisinin hayal olduğu ayrımını yitirirsin.
eksiklik durağını çoktan geçmiştir tren.
pencereden kafanı uzattığında siyah dumanlarla kaplanır yüzün.
belli belirsiz ışıkların arasından zor seçersin önündeki istasyonu.
kocaman tabelasında hiçlik yazar.
ağaç dalları parmaklar gibi sarkar gövdelerinden,
hepsinin duruşu aynıdır,
uyurken okşamayı sevdiğin parmaklar şimdi gözlerine girer sen yürümeye çalışırken.
kapkaranlık bir havada,koskoca okyanusun ortasındasındır.
kıyı özlemi içinde büyüdükçe büyür.
sen oraya varıp huzur bulabildiğin anı düşlerken,
kıyıdaki deniz fenerinin ışığı gittikçe soluklaşır.
sen nasıl olur da her an daha fazla özlerim derken,
belki de fenerin bekçisi çoktan seni unutmuş,
ışığı söndürüp evinin yolunu tutmuştur.
düşünürsün nasıl içinden atabilirsin bu boşluğu diye.
insan kendini içinden atmak ister mi hiç?
boşluk diye adlandırdığın sen olmuşsan,
eksiklik dediğin tüm hücrelerini ele geçirmiş
yeni bir sistem oluşturmuşsa eğer,
nasıl atarsın ki kendini kendinin içinden?
insan nasıl atabilir ki kendini kendi içinden?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı