kelebek

kedinin tırnağının ucundan aldım bu gece.
dün ayın yansımasından almıştım,
önceki gün bir konuşmadaki isminin tınlamasından.
o zehir her gün  dolanıyor içimde.
bir şekilde ben iyiyim desem de,
beraber uyuduğumuz yerde skor eşitleniyor.
ya da ben geriye düşüyorum ,
tam bilemiyorum.
son kaç gündür bilemediğim gibi bunu da bilemiyorum.
güneş bi yerden çıkıp bi yerden batıyor.
bunun çok ayırdında değilim bi zamandır,
ve perdeler kapalı yaşamaya alışmaya çalışıyordum.
bir ismin ilk hecesinde aylardır gömdüğün cesedin ortaya çıkması neden peki?
sadece ilk hecede kalbin deli gibi atması neden?
hatta ilk harfte mezarlktaki tüm toprakların ayağa kalkııp,
üstüne yürümesi neden?
başlangıcı da böyle değil miydi zaten,
ben toprağımın altında huzurlu yatarken gelip kaldırmadın mı beni?
yaşamın güzel olduğunu göstermedin mi?
nerede olduğumu bilemeden,nerede olduğunu bilemeden günleri geçirmek çok zor.
hiç öpmedin ki beni.
en büyük eksikliğim de bu sanırım.
ben uyurken tüm hücrelerimle bağlanmışken sen hiç öpmedin beni.
tenimin altında tenin varken hep bir korku vardı içimde.
korku büyüdü şimdi...
her göz kırpışımda bana başka şeyler getirir oldu.
sadece yanağıma kondurduğun o öpücük aklımda şimdi,
ne kadar mutlu olduğumu gördüğün o an.
ve ben sen yokken kendimle konuşmaktan bıktım.
her saniyenin seni hatırlatmasından,
yaşanan yaşanmayan her şeyin
kocaman bir balon gibi önümde şişmesinden bıktım.
nefes borumda,göz pınarımda bir yumru olmandan bıktım.
kilitlenmektn bıktım.
burnumun ucundaki her kar tanesi,her yağmur tanesi olmandan bıktım.
o kadar bıktım ki senden;
tüm hücrelerimi kusasım var içimden.
metamorfoz gibi...
kabuk bağlayıp yeni bir şeye dönüşesim var.
kelebek olasım var.
uçmak,gidebilmek için.
kanadında belki portrenin olduğu,belki baş harfinin olduğu bir kelebek.
güneşe ya da sıcak bir ışığa uçarken,
geçmişin ne olduğunu düşünmeden;
kanadına bakarken yanan bir kelebek.