bana ne yaptın?

sanki her kelime köşede bekler gibi
her şarkıda bi şey bulmak için çok erken değil miydi?
şarkılardan kaçıp huzurla yatağında yatıp duvarlara bakmak gerekirken,
o yatağa girememek için?
duvarların köşelerine bile bakamamak,fikirlerinin, sesinin yankılanıp dönüp yüzüme çarpması için?
altı üstü toplu taşıma aracı,binip gidersin.
neden aynı yer ve aynı torba oluyor elimde.
ve neden benim senin sevdiğinden daha çok sevdiklerim,sana gitmek üzere avuçlarımda kayboluyor?
bir daha 48den su alamayacak olmak...
tüm boş şişeleri dolduracak kadar yağmur yağdırabilmek...
yollardaki alelade ağaçların eğilip, göğü kapatması neden peki?
hoş orda da bişey yok,altı üstü siyah bi bez parçası
üstündeki kahvaltıdan kalan kırıntıları sallayıp başına düşüren.
aralarından yürümek de zor şimdi,
belki tanıdık bişeye rastlarsın da alırsın diye.
tahtın bi köşesinde her zaman yer var zaten.
hayat her yönüyle boka batmışken,
öznenin tek olması nasıl mümkün oluyor ki?
insan bencilliğine mi düştüm yine acaba?
gözlerimin tam üstünüe düşüyor hayatın yükü,öyle omuzlarıma falan değil.
çünkü bu kez o kadar çok belirtisi vardı ki bulduğuma dair anlamını...
filmlerin gösterdiği  kitapların yazdığı,zaman zaman kendimden şüpheye düştüğüm o kadar çok belirti vardı ki.
inanışlarımı sorguladığım,
sorgulamak üzerine olan hayatımın cevap bulamadığı öyle  anlar oldu ki.
iyi ki harfler var.
yan yana getirip,gözlerimdeki arkadaşlarıyla salıveriyorum ortalığa.
bi nebze rahat bırakıyorlar o zaman,gelmiyorlar bi kaç saat.
gözümdeki baskı kalkınca hemen takrar bakmaya başlamam ise yanlış bi yöntem sanırım.
ağzımdaki bi erikle ifade etmeye çalışıyorum kendimi.
oysa ne kadar da sevmezdim ağzı dolusu erikle konuşmayı.
insanlar sarı tenli mavi saçlı dolaşıyolar sokaklarda.
dolmuşta biri şunu alır mısınız dediğinde kolum uzanıveriyor boynunun altına.
saçların gözlerimde, ne gittiğimiz yönü görebiliyorum ne vazgeçebiliyorum oraya bakmaktan.
dudaklarımın altında boynun.
bakışlardan anlaşmak teriminin kaybolduğu yerler buralar.
nefesten,kan dolaşımından anlaşmak.
kalbin kapakçığının ittirmesiyle yarışa başlayan bi dolu  arkadaşın sağa sola vurarak biz burdayız,seni seviyoruz demesi.
aslında ufacık da yatak,nasıl boş kaldı bu kadar?
muhattabı olduğum sorunun şimdi sahibi olmak ne kadar saçmaymış?
bana ne yaptın?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı