kediler gibi yeni cümleler.
bi yandan yanaşıp hemen gitmeye meyilliler.
iki okşasan sırtını,yangın varmış gibi kaçıyolar.
hani huzur bulacaktık.
yok kaçtı gitti işte yine.ellerin açık,dudakların büzülmüş kaldın ortada.
pisi mi çıkacak yoksa içindekileri mi dökeceksin belli değil.
muhattabı yok çünkü orda
gitti bi yere
yeni bişeyin kokusu mu geldi,senden mi sıkıldı
yoksa kedi genleri gereği bişey  yokken nefret mi etti senden belli değil.
toparlayamıyosun bi türlü,
bahçenin her köşesine kaçışıp duruyolar.
halbuki tutabilsen tüm sevgini elinden aktaracaksın,
o da mrıl mırıl olacak sen onu severken
ama bi eksiklik var ortada.
ne olduğunu anlayamadığın
harflerle de aran bozulmuş:)
en kolay yaptığın şeylerden biri değil mi zaten.
hiç bir şeyin sonsuza kadar sürmeyeceğini bilerek ,
her seferinde yeni,aslında o kadar da yeni olmayan şeyler denemeye çalışman öğretemedi mi sana hala.
rüzgarları arkana alıp,
senin cesaret edemediğin cümleleri ortaya çıkarmaya çalışırken
yine ters esen rüzgarlarla tıkanmadın mı?
kimsenin cevap vermediği sesler çıkarırken kendi içinde,
sanki onları sadece sen duyuyomuşsun gibi davranmadın mı?
ışıkların büyüsüne verip kendini,
oyalamadın mı kendini?
kimi sorgulaman lazım peki şimdi?
ışıklar mı suçlu,notalar mı,sen mi,
yoksa yoksa kedi mi?
kedi tabi...
bak yine geliyo köşeden köşeden.
sen çağırmasan da geliyo.
tıpkı yazıların gibi hayatın da.
arada imla kurallarına uyayım desen de,
konuştuğun söylediğin neyse onu yazayım istiyosun.
aslında anlaşılsa da ne yazdığın,
işe gelmeyince gramer nazileri türüyo ortalıkta.
senin ne demek istediğini anlamayan.
sorun sende tabi yine de.
daha açık anlatmalısın yüzdüğün denizi
ayın her dalgaya vurmasını tasvir etmelisin.
dalgaların arasındaki saniyeden pik noktalarını
dalga boyunu hesaplamalısın
genliğini sermelisin göz önüne dalganın.
herşeyi tam sözlükteki gibi yapmalısın ki,
hiç bir heyecanı kalmasın.
içindekileri kusmalısın ki ortalığa tüm çıplaklığıyla,
yalnız kalasın
yağmurun temiz olduğunu hissederken,
kim bilir nerden buharlaşan suların tekrar yoğunlaşmasını göz önüne almalısın
aslında yağanın çamur olduğunu,ceset olduğunu,pislik olduğunu anlatmalısın
ki hiç anlamı kalmasın.
kalbine tutunup düşmemeye çalışan kan tanesinin göğsünde yarattığı ağrıyı da boşvericeksin.
çünkü mutlaka düşecek aşağıya.
şıp sesini duyduğunda içinde,belki rahatlayacaksın.
ama kendin olarak.
son bir kaç şarkı söyleyip,yorganı üstüne çekip uyuyacaksın sonra.
gecenin soğukluğu yıldızlardan kaynaklanmıyordur belki de
o kadar parlak olmalarının sebebi seni üşütmek değil de
ısıtmaktır belki.
kapayıp gözlerini
bir yıldızın kolundan tutmaya çalışmak lazım belki.
son şarkılarını söyleyip,yıldızla kucaklaşmak.
kendini biraz daha kandırıp sımsıkı sarılmak beyaz soğuğa.
bazen kendini dinlemek lazım.bazen doğru söyler kendin sana.
uyu...
uyu ki, ...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı