bişeyleri bok etmekte üstüme yok gerçekten.bazen fazla dürüst bazen fazla saf oluyorum.
kendi içimdekileri çözmeden başka insanlarla iletişime geçmeye zorlandığımda oluyor hep bu.
beceriksizim hayat konusunda biraz.bi taraflarından sıkıca tutmaya çalışmadığımda kaçıp gidiyo koşar adımlarla.
hep kendimi anlamaya,hep hayatı anlamlandırmaya çalışıyorum da,çevremi ihmal ediyorum bu sürede de.
güzel yürüyebileyim yolda düzgün gideyim derken,kenarda kalan çiçekleri ezmiş oluyorum.
sevgi savurganlığım da iyidir,çok güzel harcıyorum bazen.
ve genellikle bu harcamalarım güzelliği fark ettiğim zamanlara denk geliyor.
aman daha iyi olsun derken nedense bir anda daha bok edebiliyorum.
doğuştan gelen bi yetenek sanırım bu benimkisi.
her şey bitince de yine harflerle kalıyorum.
bi sağa alıp bi sola alı,yan yana koyup bişeyler dökmeye çalışıyorum ortaya.
halbuki onları düzgün sıralayamadığım için zaten boka batıyo hayat.
bi de üstüne,utanmazca bişeyler yazmaya çalışıyorum kendimi anlatabileyim diye
kendini anlatabilmek değil demek ki mesele.
hangi sıraya koyacağını düşünürken harfleri,kafandan geçenlerle kendini biraz yatıştırma,biraz güçlenme hevesi.
işe yarar mı? bilmiyorum.umarım yarar.
çünkü yaramadığı zamanlarda duvarlarla konuşmaya başlıyorum
ne dediklerini de anlamıyorum ha,öyle anlatıyolar ben de diler numarası yaparak bişeyler içiyorum.
maksat havada uçuşan bi kaç heceyi meze yapayım da öyle içeyim içkimi diye.
yoksa ne duvarların sikindeyim ne de hayatın.
onlar da benim çok değil ama çaktırmayın.
ne diyorduk,
hah hayatı bok etmekte üstüme yok.
bazen çok sıkılıyorum kendimden.yüzüme bi iki tane çarpasım geliyo saçmalıklarım yüzünden.
ya da kafamdaki tilkilerin kuyruklarını birbirine bağlayıp çok fazla düşünememeyi istiyorum.
sadece geleni yaşamak,onu da yaşarken ne oluyor ne olacak diye sorgulamamak.
en önemlisi de başkalarının yerine düşünmeye çalışmamak.
kendi düşüncelerim yetmezmiş gibi,onları bi sonuca vardırmışım gibi...
kısaca her şeyi bok etmekte üstüme yok.
ve ne yazık ki fark ediyorum ki,artık yazmak da bi sike derman olmuyor.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı