geceler sanki yeterince ağır değilmiş gibi,bir de yağmur yağmaya başladı tentemin üstüne.

doldu doldu doldu tam ortası,ağırlaştı giderek.

sonra sağından solundan akmaya başladı damlalar,beni yağmurdan korusun,anılardan korusun diye üstüme aldığım tentem ağlıyordu.

ağlıyordu ve ağladıkça ağırlaşıyordu o da benim gibi.

bi rüzgar esti,savruldu sağa sola,belki de kurtulabileceğini düşündü damlalarından,çırpındı..

beyhude..

daha da ağırlaştı,taşıyamaz oldu kendini.

bıraktım kendi kendine,dolsun iyice,sonra patlasın kurtulsun diye.

izledim uzaktan,damla damla,şırıl şırıl erimesini.

erimek ne kelime,sanki şimşeklerden güç alırmışcasına daha kuvvetli olmaya başladı.

arttı yaşları,daha çok dökerken,daha çok topladı üzerinde.

nispet yapar gibi,ben senden daha güçlüyüm der gibi.

öyleydi muhakkak,güçlüydü benden.

benim iki ayağım kaldı üstünde durabilmek için,birde solmaya yüz tutmuş ufak umutlar,rüyalar.

kendimi uyandırır oldum rüyalarımdan;

uyandırdım ki; telefonum çalsın,rüya mı gerçek mi anlayamadan konuşmaya devam edebileyim.

bir de bu satırlar kaldı işte..

yazdıkça,en azından kafamın üstündeki ağırlığı hafifletmeye çalıştığım bu satırlar.

ve farkettim ki,genelden özele dönmüş kelimelerim.

tıpkı o kırmızımtrak oda gibi,o yatakta beklerken,ya da bebek kuşlara bakarken hissettiklerim gibi.

kimsesiz gibi,sahibine sadık,bana düşman gibi.

kendi penceremden kafamı uzatamıyorum dışarıya uyanınca,

belki o havayı alırım,hatırlarım diye.

sonra bunları hatırlayıp;yine hatırlıyorum.

değişen bişey olmuyor yani sabahlarda,zevkine doyulamayan o yüzü seyirlerden başka.

hem zaten ne kadar kaçsam da,

mutlaka bi yerlerden yakalıyorum seni.

hiç alakası olmayan konularda,hiç alakası olmayan şarkıların bi dizesinde,ya da hiç alakası olmayan insanların söylediği ufacık bişeyde.

yanlış tabi,ya da değil bilemiyorum.

"benim verdiğim anlam kadar anlamlı her şey" desem de kendime,o anlamları vermekten alıkoyamıyorum kendimi.

gidiyorum biyerlere ama nereye onu kestiremiyorum.

ama yine de yağmura çok yüklendim galiba,

zaten dediğim gibi onun suçu yok,ben onu anlamlı yapıyorum

yoksa o sadece; yürürken yanağıma çok tanıdık dudaklardan kondurulmuş öpücükler gibi bişey.

yada gizlice elimi tutarken o ilk dokunuşun verdiği his gibi..

yine yapıyorum sanırım.

yukardakilerin hiç biri sorun değil de;

ben gerçekten çok özlemişim.

toprağın yağmurla buluştuğunda aldığı nefes gibi sanki.

kocaman nergis tarlasıyım şimdi;

yağmurla ıslanan;kokularında senin olduğun.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı