bazen neden üzüldüğünü bile anlayamadan çöker hüzün üzerine
bir iki eski fotoğraf yardımcı olur belki,ya da yenilerden birkaç şey.
gözlerini okşayıp beynine vurur sertçe
karıncalanır burnunun üstü.
gözlerinden beynine giden elektrik demetlerinin yeri boş kalır gözlerinde,
vücudun onları daha tuzlu şeylerle doldurmaya çalışır.
bazen bilirsin nerede ve ne zaman bırakman gerektiğni.
kendine ne kadar anlatsan da,ne kadar ikna omuş gibi gözüksen de;
işte birkaç takvim yaprağı sonra yine kendini kandırmış olduğunu farkedersin.
mantık ve beyin diye tutturup olamayacağını anladığın bazı şeyler,
eksik bıraktıkları yerlere doluşmaya çalışır sessizce.
muhattap alabileceğin kimse de yok tabi kendinde başka karşında,
vurur rahatça bi sağ bi sol demeden.
farklılıkların da farkındasındır tabi artık,
çünkü kelimeler ellerine döküldüğünde gülebiliyor,çok acıtmadan çıkarabiliyorsundur artık.
kaybettiklerini hayatınla harmanlayabildiğinde,
seninle olmadan senin olabildiklerinde çözülüyor.
aynada kendine bile bakmadığını farkettiğinde uzun zaman geçmiş oluyor belki ama,
gözlerinden dışarıya çıkıp,yanaklarına sarılmaya çalışan bir çok anıyı da bertaraf edebiliyorsun aynaya küsünce.
sadece gülümsemek için baktığında geliyor gece senin yanında uyumak için hazır olan.
geliyor ve sabaha kadar mutlu olabiliyorsun.
demek ki hüzün aslında üstündeki gri kabanıymış.
belki senin sebep olduğun tuzlu yağmurlardan korunmak için giymiş üstüne,
ve güneşi gördüğünde gelip sokulu vermiş yanıbaşına.
demek ki,
senin olması için seinle olmasına gerek yokmuş özlediklerinin.
özümsemiş ve benliğine katmışsın her şeylerini.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı