uzun zaman olmuş biliyorum
neden arayıp sormadın diye sorma bana
duygusuzlaştım sanırım,nötrleştim
içimde atmak için beklediğim bişeyler kalmadı sanırım
ya da bana bişey hissettiren artıklar kapatmıyor artık sanırım damarlarımı
iyi mi kötü mü ayrımını yapamıyorum bu durumun
acı çekmiyorum belki,hayatı geldiği gibi kabul ediyorum artık
ne gecelerim zehir oluyor ne de gündüzlerim uykusuz.
bişeyler birikmiyor dedim ya artık içimde,
bu da beni normal düz insan yapıyor.
sıkıntım bundan belki,kendime yedirememekten.
yaratıcılığımın elimden alınması gibi,
cennetten kovulmuş,kanatları alınmış melek gibi.
ve kendime yetememekten,ya da fazlasıyla yetmekten.
bi sıkıntı var ama o belli.
defalarca ekran karşısına geçip, dört satır sonra ayrılmaktan
eski usüllere dönmeye çalışıp,kağıt karalarken bulmaktan çok sıkıldım.
bardağın içine sıktığın limon gibi,bitmiş posası çıkmış,çekirdekleri dökülen narenciye olmaktan sıkıldım.
ama olmuyor.
bi şekilde çıkmıyor içimden,ya da birikmiyor.
çok mu ruhsuz oldum?
en çok canımı sıkan bu galiba.
insan mutsuz olmayı arar mı?
bişeyler üretebildiği zamanlar mutsuzlukla orantılıysa eğer,
ve mutluyken bişey üretememekten rahatsız oluyosa,
üstelik mutsuzluğunda ürettikleri de sürekli mutluluğa öykünen ürünlerse??
kısır döngüyü kırmak için ne yapmak lazım?
yazmayınca olmuyo,yazınca da olmuyo.
zihin kendi kapasitesini aşınca düüşünceler hangi yönde değişir?
kendi için çok önemli şeyleri,zamanın akışıyla başka şeylere çevirebilen bi insan ne kadar mutlu olabilir?
mutlu mudur,yoksa sadece kendini mi tatmin ediyodur?
dedim ya,çoktandır yazmadım diye,
çok belli etmeye başladı kendini.
monologla,sorular sorarak okuyucu kazanmaya çalışan,aa aslında  doğru diyo dedirten günlük gazete köşe yazarına dönmüşüm:)
oturmuş sahildeki karınca yiyenin karınca araması gibi benzetmeler arıyorum daha afili görünsün diye,
sanki insanların düşündükleri çok olağanmış gibi,onları sembolleştirip,parıltılı paketlere sokuyorum.
düz olmak kötü mü gerçekten?
hayatın rutinine alışmak,onu kabul edebilip onunla yaşamak,savaşmamak normal mi?
insanlığın ne önemi kaldı o zaman?
düşünebilen,sorgulayabilen varlık olmak boş mu?
yine soru soruyosun bak,sonuna da bolca üç nokta koy ki iyice olsun.pişsin.
normal olmaktan da bıktım,sorgulamaktan da.
normal olmaya çalıştığım her saniye,bin tane insan içinde yalnız kalmaktan da.
ya da hayatın tanımını yapmaya,normalliğin ne olduğunu sorgulamaktan da.
böyle anlarda hep robin williams geliyo aklıma.
niye diye sorarken buluyorum kendimi.
çok mu sıkılmıştı normal olmaktan,ya da kendini ya da yazılanı o kadar iyi ifade ederken aslında boşluğu mu görmüştü?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı