oysa ne kadar kolaydı nefes almak.
gözlerini kapatıp,burnunu havaya dikip usul usul içine çekmek buz gibi havayı.
boğazından aşağıya düşen buz parçalarını hissetmek.
gözlerini kapatıp,bir nefeste..
ne kulağında merdivenlerde adım sesleri,ne de başka bir ses.
duymaman,duymak istemediğin şeyleri duyduğunda düğümlenir balon balon gırtlağında o hayat dolu hava.
nefes alamazsın,gözlerin kanlanmaya başlar.damarların şişer boğazında,sarmalar seni
havayı aşağıya itmeye çalışırken,söylemek istediklerin çıkmaya çalışır ağzından burnundan.
çıkamazlar.
ne aşağıya iniş vardır,ne yukarıya çıkış
tam boğazının ortasında düğüm.
sanki koca bir elma yutmuşsun da,
içindeki kurt "bu benim,vermem"der gibi çekiştiriyor dalından.
ne kadar zor nefes almak gecelerde,üstelik sesler duyarken merdivenlerde
bir aşağıya bir yukarıya.
tutup, haykırmak istediğin kollar hareket halindeler.
ne senden haberdar,ne sana açık.
kelimelerin pençeleri var.
zaman zaman,kan içinde bırakarak gırtlağından çıkan,sağa sola saldıran pençeler.
seni de insanları da yaralamaktan çekinmeyen pençeler.
bu yüzden mi hapsetmiştin acaba onları aşağıya,bu yüzden mi çıkartmıyordun avluya bile volta atsınlar diye?
iğnenin plak üstünde sabit durması gibi.
kafan hep sabit.
kelimelerse plak gibi dönüyor beyninin içinde.
bazen sevdiğin bir şarkı,bazen duymak korktuğun için unuttuğun bir ezgi.
her yeni gün bir umuttur belki evet,
ama aynı zamanda yeni bir çalma listesidir.
gün boyu kafanda döner o listedeki şarkılar,sen kontrol edemeden.
liste sonuna doğru ya yeşil bir şişe çıkar kenarlardan,
ya da mavi mavi ışıldayan keskin bir metal.
alev ışığında kağıtlara gömülmeye çalışırsın,kırmızı-mavi dans eşliğinde.
sahi,neyin kırmızısıydı o?
oysa ne kadar kolay nefes almak.
kapat gözlerini,çevir burnunu yıldızlara.görmene gerek yok,onların orada olduğunu biliyorsun zaten.
nasıl kulaklarını tıkadığında adım seslerini duyuyorsan,orada olduğunu biliyorsan.
kesiver kulaklarını,oy gözlerini,yırt gırtlağını.
otur köşene bekle.
hayatlara aralarında ne varsa içindekilerin,
hesaplarını görsünler.
belki geri getirirler sonra gözlerini,kapatır verirler kulaklarını sonra.
balonlar dolusu taze havayla doldururlar içini.
veyasını boşver.otur bekle,kapatıp kendini.neasıl olsa sonsuza kadar süremez bu savaş

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı