sessizlikten korktum ne zaman sonra..
içimi dinlemeye çalıştım;hiç olmadı bu kez.
garip bi kırmızı yalnızlığı vardı sanki.
çiçeklerin üstüne konan,
yaprakların ucundan süzülen damlaları kandıran bi kırmızı.
sanki bu gece değişik bir geceymiş gibi,
tüm kıvrımlarımı alan,onları yoran bi kırmızı.
bi kaç melodi duyuyorum yerli yersiz,sanki fısıldarlar gibi
sanki eski sabahlar gibi.
ama sabah değil ki henüz,
ne ben uyudum,ne dünya.
ne arşınladığım yollardaki izlerim silindi daha,
ne de arkamda bıraktığım melodiler.
ve bu kez ne yapraklar vardı yollarda,ne de su birikintileri
birilerinin gözlerinden düşmesi muhtemel olan.
hiç ses duyamadım bu gece,
kendini belli edecek kadar güçlü olan.
belki bi do diyez duydum belli belirsiz
onu da dünyanın dönmesine verdim,çok üstünde durmadım
onlarca yıldır durmuyormuş gibi.
bi kaç yağmur damlası çarptı belki camlara
ama onlar da çok sessizdi.
hiç ses duymadığımı fark ettim.
hemen içimdeki nota defterlerini açtım,
bir iki nota yakalamaya çalıştım onların içinden..
cılız bir iki tanesi rastladım.
selamlaştık.
koluma girdiler,"gelsene"dediler.
ufak adımlardan sonra vazgeçtim..
ki ay ne güzel parlıyordu onların altında...
ezberlediğim adım izleri sanki altına boyanmış taşlar gibiydi orman ortasında.
ya da kulaçlarımın ulaştırdığı ev şeytanların dans ettiği eski tuğla duvarın önündeydi.
uzun parmaklarıyla yüzüme dokunan meleklere selam veremedim,kaçtım.
orta dünyanın içinde,sevilmeyen elf ormanında geceleyemedim,uyandım.
yıldızların ötesine gidemedim,korktum yıllardan.
ama çok sessizdi bu gece.
önce olmadığı kadar sessizdi,
hiç olmadığı kadar sakin.
ben artık benimle konuşmamaya başladım.
hayatım yavaş yavaş gözlerimin önünden geçerken,ben susmaya başladım
film şeridi dedikleri bu olsa gerek.
ne kadar yavaş oynatırsan oynat,
sarıyor o makara.
geçiyor o bok.
ama çok sessizdi.
oysa ki sessiz filmlerin modası geçeli çok oldu.
hem renkli hem sesli olması gerekiyor artık filmlerin.
bir takıntı hayata dair.
yaşamak gerek gibi sanki sonsuza kadar.
her hafta yeni bölümü beklenen diziler gibi,
"bu sefer güzel olur lan" der gibi sanki.
izlerken;
"ya ama yine uzaklar girmesin" der gibi.
keşke sorabilsek,daha önce izleyenlere.
ya da bir arkadaşa bakııp çıkabilicez alternatifimiz olsa..
seçebilsek ya!
her ne kadar hayat dediğin ortalama 70 serilik bi film olsa da
son bölümünü görebilsek ya.
kaçsa tüm heyecanı.
seçebilsek,filmi mi istiyoruz,yoksa filmi izlerken uyuyakalmayı mı..
HİÇ SES YOKTU BUGÜN İÇİMDE.
de.....
bi yerden el falına bakan ablaların sesini duydum sanki.
ya da martı kanatları
ya da açılan şişe kapakları.
ama hiç ses yoktu,
bir çoğunun yanında önemsenmeyecek kadarlarının dışında.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı