yine ağır ağır,
yine her dakikada,her saniyede her gülüşte..
bazen çok sıkılıyorum kendimden..
bir tokat atıp sıyrılmak istiyorum derimden.
en kötüsü bu işte,
suçlayacak kimsen olmadığında kendine yüklenmen.
kimin ne istediğini tam olarak bilemezken;
kendi içinde kavga etmen yine kendinle.
açık olsa yol,
sonunda ay ışığını ya da koca karanlığı görsen,
bu kadar çabalamaz,yaralanmazsın.
tercihine göre ya gider o karanlığa çarparsın,
ya da ışık için uğraşırsın.
ama bilemezken ne olduğunu,
sadece gölgeler dolanırken arada..
kendini parçalarsın,içten içe.
en sevdiğinin göğün adını verirken yutkunmamışsındır,karşında otururken yutkunduğun kadar.
mavi sular çağlar yüksek dağların altında.
ezilirsin,sular altında.
en sevdiğin şeyin,suyun altında.
nefes almaya çalışırsın,boğulursun.
karanlık tarafını hissedersin,en derinlerinde.
tırmanmaya çalışırsın,gideceğin tek yer o tepedir çünkü.
tırmanmaya çalışırsın..
sonra yine kendin çevirir seni
ya tepeler seni istemezse...
tırmanıp ne olduğunu görmek mi,
yoksa bırakıp kendini sulara,
tatlı bir çarpmayla ,
güneş ışıklarını derinlerden izlemek mi..
bazen vazgeçmek lazım..
sonunu bile düşünmeden.
iyi şeyleri bile düşünmeden.
bazen koyvermek lazım kendini..
çarpsın seni o sular,diplere doğru.
evet orda çiçekler büyümez
orda çok fazla hayat yoktur..
ama ordaki hayatın orayı seçmesinin de bir sebebi vardır.
zaten biliyorsun bunu.zaten bitiyor her şey.
sen ne yaparsan yap,bir şekilde btiyor.
ya sen ölüyorsun,ya onlar..
ya senin içindekiler kaçışıyor senden,ya sen kaçırıyorsun onlardakileri.
korkmak bu yüzden doğru duygulardan
korkmak bu yüzden gerçekçi
korkabiliyorsan hala,
korkuyu hissedebiliyorsan ona baktığında...
gerçeksin demektir..
hava zerreciklerini bile yakmak istiyorsan,
onun etrafında dolanan..
korkmak normaldir.
bazen sadece sevgiye aç olduğun için bağlanırsın,
bazen gerçekten sevdiğin için..
ama tam olarak o çizginin neresinde durduğunu asla bilemezsin
kocaman bi yük,omuzlarında.
oturursun sahilde..
ay batar,sen batarsın kumlara..
yengeçler koparır kulaklarını,
gözlerine kaplumbağalar yuva yapar.
çünkü senin ay'ı sevdiğin gibi,başkaları da güneşi seviyodur.
sen omuzundaki cenazeyle batarsın kumsalın dibine.
çocuklar üstüne kaleler kurar,uygarlıklar yaratır akıllarınca..
çocukça..
o kalelerin sağlam olmasının özü burda saklı..
çocukça umutlar..
o umutların altında çocukça sevgiler,aşklar..
en sağlam kalenin altıında yatarsın o zaman,tamamen güneşi göremezken..
umut olmuşsundur belki başka kalelere,
ama görmeden yatarsın,ne güneşi ne ay'ı..
parlaklıktan yoksun,sadelikten uzak..
bir o kadar da içine,bir o kadar yaşarken..
çünkü ay;
her gece kollarını uzatır sana.
insanlar yakamoz derler de,sen inanma.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı