bişeyler oluyo etrafta.
güneş falan doğuyor,batıyor sonra kendi kendine.
çevresinde,altında üstünde insanlar.
dilekler dilerken,umutlarının ucunu yakarken;
o batıyor yavaş yavaş,sonra doğuyor aynı aksaklıkla.
kelimelerden arındırıyor kendini;
e adı üstünde güneş..
tapınmışlar zamanında,kalkmış bi tarafları fazlaca.
sonra bir diğeri,
abisinden aldığı ışığı bize yansıtırken,
sanki kendi marifetiymiş gibi gösteriyor.
dalgaların üstüne vuruyor,yeni aşklar yaratmak,yeni hüzünler yaratmak için..
gerçek aşk güneş gibi,
yalancı,bırakıp gidecek olan ay gibi sanki.
ay gibi beyaz,donuk yüzlü..
sadece senin görmek istediğin zaman orda olan,
diğer zamanlar kafanı yukarı kaldırsan bile görmediğin.
yalancısın ay..
kandırıkçısın..
ya da biz korkağız..umutsuz..
hep ay'a yazılır şarkılar..
hep ay vardır hüzün notalarının arasında.
tamam belki de benim için öyle,genelliyorum..
ama hep ay kandırır insanları.
güneşin  orda olduğunu bilirsin,görmene gerek kalmaz,zaten göremezsin parlaklığından..
zaten ısıtır seni ,yukarıya bakma ihtiyacı duymazsın orada mı diye..
ama ay;
kafanı kaldırmadan onun orada olduğunu hissedemezsin eğer deniz kenarında ve şanslı değilsen.
ay ısıtmaz seni varlığıyla,büyüler sadece görüntüsüyle..
tıpkı aşk gibi..
ay gibisin aşk,aşk gibisin ay..
yalancı,tuhaf:)
yinede severiz işte seni..
huzursuzsun ya,gidecek gibisin ya,sanki orada değil gibisin ya..
severiz seni biz,
yine sana atarız harfleri,yine sen duyarsın notaları..
allahsızsın ay,
tıpkı aşk gibi

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı