yağmur gibi ağırlaştı birden gece..
sanki,melekler bastırırmış gibi omuzlarımdan.
defterlerim çok dolmuş da,
gitmem gerekiyormuş gibi..
saçma oysa,
ben inanmam ki ne meleğe,ne tanrıya..
yüzlerde aradım çoğu zaman tanrıyı,
kalplerde..
konuşmalarda,tavırlarda,gülüşlerde..
bulduğumu sandığımda bir kez daha anladım.
yok..
şimdi alevler çıkmasın gırtlağımdan yukarı diye tutuyorum kendimi.
içime hapsediyorum tüm alevleri..
cehennem dediğinizi içimde harlıyorum.
bilinmedik,görülmedik bişey yok oysa ki orda..
hepinizin bildiği şeyler.
yoo ne alev var,ne mikro dalga fırın..
yaşadığınız şeyler,size acı çektirdiğini düşündükleriniz sadece.
acıyı bi yere yamamak gerekiyor ya,
yamayın işte oraya..
tanrı deyin,şeytan deyin.
ne derseniz deyin de..
yine de onlar sizin yaşadıklarınız.
kendi iradenizle seçtikleriniz,
kendi istekleriniz.
eğer bir cehennem varsa o sizin içiniz.
eğer bir şeytan ya da tanrı varsa;
o da ta kendiniz.
çünkü yaşadıklarınızda sizin seçimlerinizden başka;
sizin sevinçlerinizden,sizin üzüntülerinizden başka bişey yok.
ben mi?
ben hem tanrıyım,hem şeytanım ,
tıpkı sizin gibi.
hayatım tamamen benim elimde,
çoğu zaman öyle görünmese de.
ben istersem,nasıl istersem öyle oluyo işte.
işin nasıl istersem kısmında ise şeytanlığım giriyo sanırım devreye..
maksat acı çektirmekse eğer,en iyisini yapıyorum kendime.
her sabah gözlerimi açtığımda;
güneşi görmek yerine anıları görmeyi tercih ettiğim sürece,
her yeni anının önünü ,eskileriyle tıkadığım sürece;
kendim için çok işlevsel bir şeytan olmayı sürdüreceim.
tıpkı çoğumuz gibi.
biz insanlar;
ne yazık ki hayatın güzellilerini farklı algılıyoruz.
bize getirdiği denizleri,yeşil güzellikleri;
sadece umuda ihtiyacımız olduğunda,sadece kötü hissettiğimizde;
sanki onlar gerçekte güzel değillermiş de,kötü bir rüyanın parçasıymış gibi düşünüyoruz.
o güzellikleri,güzellikleriyle hatırlamayıp,
sanki yokluklarında bize acı çektirmeleri için yaşamışız gibi yapıyoruz..
oysa;
oysa her acı veren anı;
çok güzel yaşanmış dakikalar,saatledir hayatta.
har acı;
güzel bir hayat parçasının izdüşümüdür.



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı