çok mu susuyorum acaba?
çok mu atıyorum yine içime?
her gün aynada bakıyorum kendime,kocaman olmuş bedenim.
şişmişim.
ne konuşuyorum,ne seni anlatıyorum sağa sola..
kendimden bile kaçırıyorum sözcükleri çoğu zaman.
susuyorum evet.
gözlerimi bile açmıyorum hayata,
aradan iki damla kaçıverir de iki parçan daha kopar gider diye benden.
gözümde flaşlar çakıyor.
cihangir sokakları geliyor gözümün önüne,sana gelirken,aslında sana nasıl geldiğimi bilmeden yürüdüğüm sokaklar.
üstüm başım bembeyaz kedi tüyleri..
ağzımda tatmadığım yemek acıları.
başka bir sahne sonra,kamera yavaşça yere indikten sonra.
yeni açı taksim semalarına doğru..
bir teras,ilk kez açık konuşabilmek..
sonra sabahın ışıkları,yarım yamalak apartman tepelerinden.
önümde bi ekran,
uyandığında okuyasın diye sana not yazıyorum..
gitmek,kaçmak,korkmak senden..ritüel olmuş.tamamlıyorum.
korkuyordum sarılmaktan,elini tutmaktan,öpmekten,sevişmekten..
seninle gülmekten,seninle düşünmekten..
korkuyordum,biliyordum çünkü ne olacağını.
e oldu da işte.
korktum,ama tutamadım kendimi,öptüm,kokladım,uyudum.
rüyalar uyanılmak içinmiş demek ki.
hikayelerde gezinirken,bulut üstü seyahatlerde,nefessiz denizleri keşfederken.
durup düşünmedim bile.bıraktım.bıraktım..
ne nefessiz kaldığımı hissettim,ne alevleri içimdeki.
sonraki sahneler hep birbirinden keyifli,
sonraki rüyalar hep daha renkli daha kokulu.
daha gerçek.
sonlara doğru yönetmenin başka planları,başka sahne çekimleri ağırlıklı.
nerde yağmur var,hepsi kameranın üstünde.
nerde gri,siyah,pembe,sarı tonlar.. hepsi en ön planda.
kamera tekrar kalkarken gökyüzüne,
kuşlar uçar önünden.
birbirlerine çarparak..
kanatları parçalanarak,tüyleri insanların ayaklarına düşerek..
yerler ıslak,üzerlerinde mavi,kızmızı ışıkların akislerinin dansı.
kimine göre en güzel anlar,kimilerine göre ölümlerin en acısızı,görsel şölen.
yazılar akmaya başlar sonra....
akar akar akar.
salonda kimse kalmaz,
sadece bir iki hayalperest,bir iki aşık dışında.
sonuna kadar beklerler.
belki;
belki o yazılar aktıktan sonra yönetmen başka bir plan daha koymuştur diye.
akan yağmur sularıyla değil de;
kocaman nergis tarlalarında bitiyordur film diye.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı