canım lancığım
az önce dizi izlerken aklıma geldi,insanlar neden eski sevgililerin hediyelerinden korkarlar??
biraz karmaşık bi durum tabi bu.sonuçta şimdi düşünürken benim bile rahatsız olabileceğimi gösteriyo,ama zamanında rahatsız olmamıştım.bi de benim çok uzun zaman süren bi ilişkim vardı ve o ilişkiden önce(şimdiden 7 sene önce falan) eski kız arkadaşımdan gelen hediyeleri saklıyodum.belki doğru tabir burada saklamak değildir.çünkü onlara bi kez bile bakmadığıma eminim.muhafaza etmek belki de,yani ne biliim,belki ben çok duygusalım ve bana o yuzden böyle geliyo.o hediyelerin bana hiçbişeyi hatırlattığı ya da üzdüğü anlar olmamıştı.tabi bunu eski sevgilime söylemişmiydim onu bile hatırlamıyorum inan ki..
sadece çekmece duran,ve şimdi bile acaba hala ordalar mı diye düşünmemi sağlayacak kadar uzun süre bakmadığım eşyalar.bundan sonra da böyle olacak..hem zaten ben yeni bi ilşkiye başlamayı düşündüğümde kafamda o eski sevgiliye dair hiçbişey kalmamış demektir.benim normal gördüğüm bu.
bi şeyler yaşarken,bi şeyler anımsarken,nasıl yeni bi ilişkiye başlayabilirsin ki zaten..tamam insanlar yapıyo bunu belki ama..ne biliim bana yine de çok saçma geliyo
.neyse konunun özü neydi,how i meet your mother..nıç o diildi,o izlediim diziydi..
konunun özü,geçmişten korkmamak,bi insanı seviyosan,onu tüm benliğiyle seversin.ve o benliğin oluşmasına sebep olan insanlarla beraber seversin.
tamam o insanları sevmene çok gerek yok belki ama,yaşanmışlıklara da saygı duymak lazım sanki..ne bilim o çekmecedeki eşyalar,yıllar sonra bile belki orda duruyo olacak,benim ,için hiç bi anlamı olmasa yine de,orda durucaklar gibi geliyo.yani benim verdiğim hediyenin atılmamasını nasıl istemezsem,onların da atılmasını istemem.
pehh yine çok jack,yine çok saçmalamak..
hadi hayırlısı..

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı