ölümle ilgili bi yazı zamanı gelmiş sanırım.
2013'ün bu kadar sert vurduğuna bakarsak,söylemediğim ya da ertelediğim bi kaç cümlem olmalı.
önce babaannemi aldı benden bu sene..
beni büyüten,besleyen,bir keresinde ölümden kurtaran;
hayatını tanrıya adamış,"hoca" diye hitap edilen kadını aldı.
belki de onun sayesinde sorgulamayı öğrendim,belki de onun sayesinde ben oldum.
okuldan evime geldiğimde hep bir tas yemek,hep avuç arasında salçalı ekmek buldum
kuzum diye severken beni,ne baş ağrısı ne de başka bi derdim vardı.
çocuktum o zaman,kolay kanmak değil,biliyordum en değerlisi olduğumu.
zaman geçti,saçım sakalım uzadı.
kesmedim,kesemedim..
hep istedi sakallarımın kesilmesini,
hep "yaşlı adamlar gibi bu ne?" dedi bana.
suyuna gittim,onun damarından verdim şerbeti hep..
beni hep hatırladı,ya da ben öyle düşünmek istedim.
sonuçta döndüğüm limandı o her gün,
hep beni hatırlar dedim.
bir gün gitti..
atlatmaya çalıştım,
unutmaya değil belki ama,hafifletmeye çalıştım.
alışıyorum derken amcam gitti.
ufacıkken yüzme öğrenmemi sağlayan,
azcık büyüdüğümde basketbolu bana sevdiren amcam.
sırf sigara içmeyeyim diye basketbol oynamamı isteyen,
antepte sporla ilgilenen herkesin tanıdığı amcam..
hatırlarım da bi basketbol turnuvasında hakkımız yenilerek elenirken,
hakemlere çıkışmıştı "teknik,tüknük faul yok!" diye.
sonra ilk defa okul müdürünün odasına başım dik girmemi sağlamıştı,
turnuvada olmayan "en centilmen takım" ödülünü almam için.
küçük bi  dükkanı vardı,fotoğraf makineleri falan...
ve benden istediği,bir türlü bulamadığım "kanada bayrağı" rozet vardı..
hala bulamadım amca onu..
hep aklımdaydı ama hala bulamadım...
o yaprağı çok sevmiştin amcam..bi gün getiricem onu sana..
yine insanın en zayıf olduğu yerdeyim..
yine tutunacak yer ararken,
düşünüyorum da;
babannem,amcam,ve yengem..
hayatlarını tanrıya adamışlardı..
olan bişey,değişen bişey yok..
insanlar gidiyor ,sevdiklerim gidiyor yavaş yavaş...
ve beni şu siktiğimin hayatına bağlayan aile her gün daha çok küçülüyor.
sanki inansam değişecekmiş gibi..tanrı yok,bunu kafanıza iyi sokun.
sadece sevdiklerinizle güzel anılarınız var.
hiç solmayacak,hiç bitmeyecek..

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı