bazen zehiri akıtman gerekir damarlarından.
her kalp vuruşunda daha derinlere gitmesin diye.
bazen ne olduğunu anlayamasan da,
boşver deyip akıntıya bırakman gerekir kendini..
suların seni götürdüğü yerin neresi olduğunu düşünmeden,
sadece bırakmak kendini.
nehir nasıl olsa akar,akıyordu,akacak..
nehir önemli değil,
akar kollarının altından gider nasıl olsa.
milyarlarca zerrecik,milyonlarca yıldız aksi var.
bir ay var ama;
ayın ne zaman,nereye,nasıl yansıyacağını bilmek zor.
o yüzden bırak kendini.
aksın sular etrafında,yıldızlar dans etsin.
sen de yeni ay suretleri bul,boğulmadan önce
hatta kaybol nehrin sularında.
belki rahatsız olur sularına dokunmandan nehir..
gerçi sen ne kadar suyun içinde olmaya çalışmasan da,
ne kadar rahatsız etmeye çalışmasan da,
kirletecek,rahatsız edeceksin suyu.
sen yine de sesini çıkarma..
boğuluyo olsan da sus ki;
nehrin senden haberi olmasın.
nehir nasıl akmak istiyosa öyle aksın.nasıl olsa değiştiremezsin suyun akışını.
bırak,vurmayı bekle kıyıya.
sadece sessiz ol.
ne kuşlar tedirgin olsun,ne dalgalar aksasın.
sessiz ol sadece,boğulana kadar.
ve bazen adına sayfalar harcadığın prensese;
adına yakışır şekilde veda etmek gerekir.
adını son kez yollarken gökyüzüne,
içinden tamamen çıkması gerekir.
kaleler kuşatılır,insanlar ölür..
ama bazen fethedemezsin kaleyi..
kalenin prensesinin kapısına bir gül bırakıp dönmen gerekir.
dönüyorum.
denizlerime,ay ışığının en güzel olduğu yere..
biraz daha seyredip güzel dansını,
sonra kafamı gemimin güvertesine uzatacağım.
çok yıldız var..
parıl parıllar...
ne güzeller..
gözümü alın,
rüyalara atın beni yine..
bu gece gçzlerimden çıkıyorsun sevgili ay.
bu gece içimden çıkıyorsun çok acıtsan da..
büyüklüğün çok acıtsa da damarlarımı,çıkıyorsun işte..
yavaş yavaş..
yanında kan ve damlalarla,
ama çıkıyorsun..
yolun açık olsun.
nice denizler üzerinde parla,
yol göster aptal balıklara..
güle güle ay,
ayın parlak yüzü GÜLE GÜLE

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı