pembe odacık

yazmıyorum artık,yazamıyorum.

tutuyorum kelimeleri gırtlağımdn çıkmadan,bastırıyorum aşağılara doğru.

sabahları mide bulantımın da sebebi bu sanırım.

çok yükleniyorum ona,alamayacağı kadar karanlık yolluyorum.

yazmıyorum artık çünkü,

her kelimede;

sanki yeniden yaşar gibi yaşıyorum,sanki yeni anılar yaşamış gibi,hayattaymış gibi,etten kemiktenmiş gibi,

oysa,

sadece ben varım;

gerek ayna karşısında,gerek duvar karşısında,gerek yastığa sarılıp uyuyan.sadece ben.

oysa sadece ben varım orda..

tek..yalın..yalnız.

her sabah daha büyümüş oluyor kafam,daha ağrılı,daha düşünceli.

taşıyamamktan yakınıyor bana..

yok diyor,ben artık doldum,ne yapacaksan yap;yoksa patlayacağım ben..

e patla be çocuk.

savrul duvarlara..

siyah yatağım senin rengini alsın.

parçaların boş bira kutularına dolsun.

madem böyle rahatlayacaksın,patla da kurtulalım..

ama yok,sen de oyun oynuyorsun bana.

tıpkı diğer benler gibi.

sen de ne istediğini bilemiyorsun ki.

biliyorum neden evde o kadar mum yaktığını..

tek derdin,içinden yanlışlıkla onun odasının kokusu doldurulmuş parfümün etkilerini silmek..

ama silemiyorsun ki.

senin çabaların bunu silemez ki.

diğer sana söyleyeceksin bunları,o silecek daha senin burnuna gelmeden o kokuyu..

silmiş olması gerekiyordu..

silmeliydi..

ama sonra ben çıkıyorum tabi karşınıza.

nasıl olsa anahtarlar bende.ben ne istersem o olur..

değil mi??

o koku 5 dakika kaldı odada,üstelik sahibi olmadan.

ona rağmen gülnlerdir gitmek bilmiyor..

ah o burun denilen arkadaşınız yok mu??

bi de beyin denen sulu et var tabi..

ikisi bir olup zindan etmekte çok başarılılar..

amaan,ellemeyin be çocuklar..

takılsınlar işte..

biz de gider bi yerde içeriz nedir yani.

eski günleri anarız,yenilerinin nasıl olacağını konuşur,umutlandırırız birbirimizi.

değil mi??

ee nereye kayboldunuz ki şimdi??

neden beni yine yalnız bıraktınız??

her sabah gitmeseniz olmaz mı?

ben sabahları yalnız kalamıyorum,

sızmadan önce güneşi,sabah kokusunu duymak istemiyorum..

sonra yine aynı pembe odada uyanıyoruz..

gelsenize işte,bırakmasanıza beni çocuklar..

bak bi sürü bira var daha..

hadi şerefe.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

bunun adı yokmuş

uzaklardaki deniz fenerinin ışığı ile yol almaya çalışıyorken, tahtalarına vuran yüzlerce deniz kabuğunu görmezden geliyorsun. arada binlerce başka deniz canlısını da öldürüp geçiyorsun. sahildeki insanlara güzel bir gece sunmaya çalışan milyonlarca tek hücrelileri sırf senin yok olma keyfin şairane olsun diye harcıyorsun. ne kendini biliyorsun şu aşamada ne de ne istediğini. aslında o kadar açık ki ne istediğin, yine de kendine “su” diyemiyorsun. gırtlağın kapanmış kendi içine; ne nefesi ne suyu veriyor. kendini öldürürken zamanın keyfine varmaya çalışıyosun. bir sincabın daldan dala konması gibi; bir yanda oyun bir yanda hayatta kalma mücadelesi. kimi fındıkların kabuğu çok sert,kimisi uzanamayacağın kadar yukarıda. fakat aşağıdan bakarken dallara, ay ışığı ve sincap o kadar güzel duruyorlar ki, ellemeye kıyamıyorsun. geminin dalgaları aştığı andan sonra; yere vurduğu o an gibi; vurup da etrafa saçmak istiyosun köpükleri. sıcaklık soğukluk far...
Devamı

mehs

bir gülüşe ömür gibi anlam biçmek; dalları sararmış,ağırlaşmış ağaçların altında yürürken güneşi aramak gibi. yolculuklarının sonuna varmış yaprakların, bir zamanlar onlara can veren damarlarının arasından gökteki pamuklardan çalınmış bir damlanın döne döne,yaprakların yaşanmışlıklarını alarak aşağıya inmesi gibi. yüzünü kaldırdığında gözünün hemen altına çarpıp parçalara ayrılması gibi. sarı ve grinin arasında normalleşen yaprak çıtırtılarında, her adımın baika bir anıya cenazeyken; bir anda her şeyi parlaklaştıran, ilahi bir rüzgar esmiş gibi,yaprakların ayaklarının altından havalanıp göz hizana kadar yükselmesini sağlayan bir gülüşe. ışık oyunları mı dersin yoksa optimizm mi bilinmez ama, gözünün önünde salınan yeşil yapraklardır artık. her anı tazedir henüz,gömmezde üztüne basmazdan çok önceki halinde taze ve yeşil. tüm damarları hayat dolu,içinden akan gülüşlerdir. göğe çevirdiğin gözlerin açılamaz parlaklıktan,ya da açmak istmezsin. ağaçları kendi...
Devamı

hıms

yastığın içinde yağan yağmurlar ıslatmaz yüzünü. rüyalarından dökülür, usul usul. bütün gün kararttığın toprakları yeşile boyarlar. gökkuşağı yaratırlar ki; sen uyurken başının çevresinde dolaşsın. renklendirsin rüyalarını. tanıdık bir güneş doğsun üstüne. sonra o güneş yine yaksın içini,kavursun. yine yağmura ihtiyaç duy diye. ama ıslatmaz yüzünü yastığın içinde yağan yağmurlar. beyin kıvrımlarından dökülenlerin aksine. yağmurun nereden geldiğini bilmeden kafanı göğe çevirmek daha kolay. belki biraz da şansıysan aralardan bir iki yıldız görebilirsin. kafanı kaldırmış göğe bakarken, göğün sana uygun gördüğü gözyaşlarının arasından bir iki yıldız kaparsın belki. onları birleştirip bir yap-boz içinde hissedersin kendini. bir parçası çalınmış, nereye baksan bulamadığın bir yap-boz gibi. bir ileri bir geri giderken düşüncelerinin içinde, olmak istediğin yerin çok çok uzağında olduğunu farkedersin sonra. ne hayatın sana verdiği ayrıcalığı kullanabiliyorsundur, ne de ha...
Devamı